Home

Laatste logjes

Een nieuw weblog
Pantserjuffer met dauwdru…
Wespspin met prooi
Pareltjes ophangen
D-Day, Pointe du Hoc
Calvados in Normandië
De hommel, een kanjer in …

Laatste reacties

Ahmed ALOZADE: Your have a nice blog, co…
Bert: De url nog even hier: htt…
Bert: Beter laat dan niet zulle…
picpholio: Heel mooi in beeld gebrac…
Jan Mateboer: Wat een geweldig fotoblog…
klaproos: oh oh Jetske, dat word…
marjolein vh pl/m…: Ja hoor, ga meteen zo kij…
Joke: Ja ik kwam ze ook tegen. …
Joke: Goed gelukt Jetske, vroeg…
Joke: Zeker Jetske, ga direct g…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Aug 2019
Jul 2019
Jun 2019
Mei 2019
Apr 2019
Mrt 2019
Feb 2019
Jan 2019
Dec 2018
Nov 2018
Okt 2018
Sep 2018
Aug 2018
Jul 2018
Jun 2018
Mei 2018
Apr 2018
Mrt 2018
Feb 2018
Jan 2018
Dec 2017
Nov 2017
Okt 2017
Sep 2017
Aug 2017
Jul 2017
Jun 2017
Mei 2017
Apr 2017
Mrt 2017
Feb 2017
Jan 2017
Dec 2016
Nov 2016
Okt 2016
Sep 2016
Aug 2016
Jul 2016
Jun 2016
Mei 2016
Apr 2016
Mrt 2016
Feb 2016
Jan 2016
Dec 2015
Nov 2015
Okt 2015
Sep 2015
Aug 2015
Jul 2015
Jun 2015
Mei 2015
Apr 2015
Mrt 2015
Feb 2015
Jan 2015
Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Taman Indonesia

Zondag 21 Juni 2009 om 16:00

Zaterdag waren we met een groep naar Taman Indonesia.
In 1992 hebben we een rondreis gemaakt in Indonesië. We zijn op de eilanden Sumatra, Java en Bali geweest. Het bezoek aan Taman Indonesia was voor ons dan ook een feest van herkenning.

Vanwege de regen hebben we eerst binnen koffie gedronken en spekkoek gegeten. Binnen was er ook van alles te zien.
Wie aan Indonesië denkt, denkt meteen aan wajangpoppen. Het maken van deze poppen is aan vaste regels gebonden. Bij de poppen van hout snijdt men eerst de contour en dan volgens voorgeschreven patronen de oren en daarna wordt met buitengewone nauw­keurigheid het gezicht vormgegeven. Veel aandacht wordt daarbij besteed aan de expressie. Nu is de neus aan de beurt, vervolgens de mond en tenslotte de ogen. En dan is de pop gereed om geschilderd te worden. Ze beginnen met een witte basisverf en dan met de hoofdkleuren: geel, rood, blauw en zwart. Alle kleuren hebben een betekenis. Door menging ontstaan weer tussenkleuren. Door de ge­bruikte kleuren, de vorm en houding van het hoofd krijgt de pop z'n bedoelde karaktertrekken.


In het park leven maar liefst vijftig verschillende soorten vogels. De meeste vogels moet je fotograferen vanachter het gaas. Bij sommige soorten kom je binnenin de kooi. Toch was het gezien het donkere weer nog lastig om te fotograferen. Ik laat er in deze serie ook maar eentje zien. Een goudfazant in de rui.


We liepen daar net tijdens voedertijd. Levende wormen voor de vogels.


Een echte topper voor de kinderen was de pratende Beo.


Een Indonesisch muziekinstrument, een angklung. Gemaakt van bamboe. Iedere grootte heeft een andere toonhoogte. Door te schudden aan de verschillende toonhoogtes kun je een lied spelen. Wij hebben ook een angklung in huis en ik kan er ook nog op spelen. Maar echt niet zo goed als de musicus op dit filmpje. Een umbrella heb je daar ook niet nodig, bij een regenbui pak je gewoon een bananenblad.


Prachtige bloemen.


Bij zulke grote ogen smelt je hart toch helemaal?


Er waren stands waar je allemaal verschillende soorten saté kon proeven.



De mensen hierboven gebruikten bij hun saté heerlijke ketjap. Natuurlijk moesten we daarvan wel een fles (links op de foto) meenemen naar huis, "Bango", de lekkerste ketjap ter wereld...


Op deze grote poster staat een landbouwer die aan het werk is op de sawah's (rijstvelden). Ook dat hebben we op onze rondreis in het echt mogen aanschouwen.
Op de voorgrond staat een vervoermiddel. We hebben ons tijdens ons verblijf aldaar enorm verbaasd wat er allemaal op dergelijke manier vervoer werd. Alles wat ook maar wielen had werd gebruikt en volgepakt. We fotografeerden toen met een spiegelreflex camera in het analoge tijdperk. We zijn met enorm veel foto's thuis gekomen, maar achteraf had ik van al die volgepakte vervoersmiddelen meer foto's willen hebben.


Een bajaj is een motorische driewieler die in de grote steden van Indonesië wordt gebruikt als taxi.


Een becak, een fietstaxi.


Iedereen had wat lekkers meegebracht en het was de bedoeling om op de Drentse heide nabij Havelte te gaan picknicken. Het weer was echter niet stabiel. Toen hebben we met elkaar besloten om te gaan picknicken onder de veranda in onze tuin. Het meegebrachte eten en drinken werd uitgestald op een grote tafel. I.p.v. picknickkleden moesten we helaas op tuinstoelen zitten, maar flexibel als we zijn... ;-) En voor de zekerheid hebben we onze potkachel onder de veranda maar even aangestoken. Het laat zich raden...het was er heel goed toeven.

Kerst en familie

Vrijdag 26 December 2008 om 11:56

Onze eerste kerstdag begon met een kerstviering in onze kerk.
Het aansteken van de kaarsen is een heel secuur werkje.


De rest van de dag was het een gezellig samenzijn met de familie. De maaltijd was niet overdadig maar wel met zorg samengesteld en klaargemaakt en bestond uit meerdere gangen.
Het belangrijkste vinden wij het bijpraten, het genieten van het samen eten en samen spelletjes doen.
De oudste kleinzoon vindt koken erg leuk. Samen met mijn eega heeft hij het menu samengesteld en de inkopen gedaan. Met zijn oom op de achtergrond voor een kleine ondersteuning, heeft hij ons een heerlijke maaltijd geserveerd!


Ook onze zoon heeft zijn aandeel geleverd. Een tussengerecht met sorbetijs en alcoholvrije champagne om de eetlust op te wekken.
Over een paar jaar hoeft mijn eega helemaal niets meer te doen, dan kunnen de beide neven zich prima samen redden. :-)


Onze zoon heeft laatst op de kerstmarkt voor ons een pakje met ijsfonteinen gekocht. Die hebben we natuurlijk tijdens deze bijzondere gelegenheid wel even gebruikt. Je kunt wel raden wie de ijsfontein mocht aansteken.


De familie was niet helemaal compleet. Mijn jongste zus met haar gezin genoten van een welverdiende vakantie op Terschelling. Natuurlijk hadden we wel even telefonisch contact gisteren. Zo waren ze er toch een beetje bij.

Knieperties

Zaterdag 20 December 2008 om 18:18

Terwijl ik de groep virussen nog druk aan het uitzwaaien was, diende alweer een nieuwe groep visite zich aan. Terwijl we notabene voor dit weekend alle visite hadden afgebeld, om zo rustig de tijd te hebben om uit te zieken. Onaangekondigd stond er nu een hele groep bacteriën voor de deur. Ze hadden ook wat meegebracht, een bijholteonsteking. De details over het aspect van dit cadeautje zal ik jullie besparen. :-(
Terwijl mijn eega en onze 18-jarige neef, de gelegenheidskoks, vanmiddag druk overlegden over het kerstmenu en samen de inkopen deden, legde ik de laatste hand aan onderstaand culinair logje.

Wij hebben een receptenboekje uit 1931 in huis van de opa van mijn man. Deze opa was bakker en had een bakkerij in Diever.


Wel bijzonder om die oude handgeschreven recepten te zien.


Omdat zijn opa al in 1949 is overleden, heeft mijn man zijn opa nooit gekend.


Mijn man heeft onlangs "een kniepertiesiezer" gekocht. Het bakken zit waarschijnlijk toch in de genen.
Knieperties bakken is een oudejaars-traditie. De naam knieperties slaat op het samen knijpen van het deeg tussen de twee schanierende delen van het ijzer. Het zijn flinterdunne koeken die per streek een eigen naam kregen. Zo worden ze in delen van Nederland ook wel "kniepkoukes" of "ijzerkoeken" of "knieperties" of "rollechies" genoemd.
Tegen de tijd van oud en nieuw werd er druk gebakken vroeger, heel wat trommels werden gevuld met knieperties. Veelal op het platteland bezaten vroeger,heel wat families hun eigen koekijzer. Soms waren deze versierd met allerlei figuren zoals mensen, dieren, levensbomen of jaartallen

Een dag van tevoren wordt het deeg gemaakt, zodat deze hard kan worden. Een bolletje deeg wordt er dan op het ijzer gelegd. Tegenwoordig een ijzer op elektrisch en met anti-aanbaklaag.



En daarom doen we dit bakken onder de veranda of in de garage. Er komt namelijk heel veel stoom bij vrij en het geurt ook overdadig.


De rolletjes werden direct na het bakken als ze nog zacht waren gelijk op gerold.


De platte koeken vertegenwoordigen het oude jaar, kijk het jaar was immers voorbij en men wist wat er gebeurt was in de wereld al het nieuws lag zo men zou zeggen open en de rolletjes vertegen woordigen het nieuwe jaar dat nog voor ons ligt " wat de toekomst brengen zou wist men niet ".

En deze stapel krijgt bij ons niet de tijd om slof te worden. :-)

Pekingeend

Maandag 10 November 2008 om 07:42

De vegetariërs onder ons kunnen nu beter niet verder kijken en lezen. ;-)
Om te voorkomen dat de vegetariërs al scrollend toch met de neus in de boter vallen, plaats ik eerst een foto van een Mandarijneend die in het voorjaar korte tijd bij ons in de vijver logeerde.


Mijn eega had het plan opgevat om, tijdens het etentje met vrienden bij ons thuis, pekingeend te serveren.
Een dag eerder werd de eend bereid. De eend werd eerst opgeblazen met een compressor, zodat de huid los kwam van het vel. Toen werd deze ondergedompeld in kokend water. En nadien te drogen gehangen onder de veranda. Op veilige hoogte, want stel je voor dat één van onze buurkatten ook plotseling zin zou krijgen in eend....


De eend werd van tijd tot tijd bestreken met een marinade. En tussendoor moest de eend drogen.



Toen de eend voldoende was bestreken met marinade en gedroogd en het vel perkamentachtig aanvoelde, ging de eend in de oven.


Het was voor ons de eerste keer dat we een eend bereidden tot pekingeend. Er waren nog een paar schoonheidsfoutjes, maar verder was het heerlijk.
Al met al was het wel veel werk. We kunnen ons nu ook wel voorstellen dat in een Chinees restaurant het gerecht, pekingeend met lenteuitjes in flensjes een relatief duur gerecht is.
Voor de details voor de bereiding verwijs ik jullie naar deze website

Mosselen

Dinsdag 28 Oktober 2008 om 23:09

Nederland is één van de grootste mosselproducenten ter wereld. Nederlandse mosselen worden gekweekt in de westelijke Waddenzee en in de Oosterschelde. Deze gebieden staan in open verbinding met de Noordzee. De grondstof voor mosselkweek is mosselzaad. Mosselzaad wordt verkregen door mosselzaadvisserij.
Het gevangen mosselzaad wordt uitgezaaid op de percelen, de zogenaamde kweekpercelen. Op deze onderwaterakkers groeit het zaad in een jaar uit tot de zogenaamde “halfwasmosselen”. Ze hebben dan een lengte van 2-3 centimeter. Deze halfwasmosselen worden opnieuw opgevist en uitgezet op percelen waar het voedselaanbod, in de vorm van natuurlijk plantaardig plankton, optimaal is. Daar groeien de mosselen op tot een marktwaardig consumptieproduct. Ofschoon er sprake is van een cultuur zijn de mosselkwekers afhankelijk van de grillen van de natuur. Stroomsnelheid, storm en ijsgang kunnen de kweek en uiteindelijk de productie nadelig beïnvloeden. Maar ook de aanwezigheid van zeesterren of pokken zijn van invloed op het kweekproces.

Vroeger waren er alleen mosselen te koop als er een ‘R’ in de maand was. Dat had alles te maken met het transport. De mosselen zijn in juli voor consumptie gereed maar die periode was te warm om de mosselen naar de Randstad of naar België te vervoeren. Tegenwoordig, met de gesloten koelketen van schip tot winkel, kan men de mosselen al in de zomer kopen. Mosselen kan men, net als oesters, rauw eten alhoewel het wel een karwei is om de schelpen stuk voor stuk met een scherp mes open te maken. Eenvoudiger is het om de mosselen kort te koken. Zodra de schelp open gaat is de mossel klaar om opgediend te worden. Zij hebben dan nog de frisse, zilte smaak. Als men mosselen te lang laat koken worden ze taai en donkerbruin. Ondanks - of misschien wel dankzij - het feit dat mosselen steeds duurder worden ziet men ze steeds vaker op de menukaart. Een mossel is vetarm en eitwitrijk, vet 1%; eiwit 13%.


Deze turbomossel is beeldbepalend voor het mosseldorp, Bruinisse.


Naast de bodemcultuurmosselen bestaat er ook de hangcultuurkweek zoals hier bij Bruinisse.


Met op de achtergrond de Philipsdam met de technisch ingewikkelde Krammersluizen. Deze sluizen werken zodanig dat er nauwelijks uitwisseling is van zoet en zout water.


Een net op een mosselkotter.


Ik heb zelf nog nooit mosselen gegeten. De kenners zeggen dat het lekker is. Ik heb het nog niet aangedurfd....


De laatste jaren is er een strijd gaande tussen de mosselkwekers en natuurorganisaties.

,,Als het kan gebeuren dat we moeten verdwijnen, is dat een bewijs dat Nederland geregeerd wordt door een stelletje milieufundamentalisten. De Waddenvereniging is nota bene mede door de mosselkwekers zelf opgericht met de slogan: ‘Wees wijs met de Waddenzee’. Hoe kun je nou als mosselkweker meer dan 100 jaar iets vernielen? Ze vissen op een ‘postzegel grond’ en graven niks af. Onze mannen zijn te lang veel te net geweest en nu helemaal murw gemaakt. De mensen in het land zouden meer van de visserij in de natuur en het Nederlandse erfgoed af moeten weten. De meeste kinderen weten nu al niet eens meer dat de melk uit een koe komt! Ondertussen worden wij aan de beul overgeleverd.’’

Ik had mij tot voor kort nooit verdiept in het mosselverhaal. De laatste week heb ik uren op internet gesurfd en gelezen over de mosselteelt.
Als ik kijk hoe natuurorganisaties soms kunnen doorslaan en hoe de politiek met deze zaken omgaat, heb ik toch de neiging om mij te scharen achter het bovenstaande verhaal van de echtgenotes van mosselvissers.

Vorige 5

Volgende 3