Home

Laatste logjes

Overdenking
Gala
Grijze golf schaatst in T…
Chinezen in Giethoorn
Giethoorn in rust
Een kleurrijke school
Kerk en klokkenstoel in K…

Laatste reacties

PeterDM: Wat heb je dat mooi gesch…
Henk Jonkvorst: Mooie ode aan je fotomaat…
willy: knappe foto's .. met een…
anna: Een trotse tante aan 'dez…
Henk Jonkvorst: Inmiddels een echte heer …
Jan K. alias Afan…: Dat kleine jongetje is in…
Hendrika: Het slungelige - en de wi…
aargh: Heeft hij nu weer zo staa…
Mamma: Geen idee ...
Derk-jan: Waar blijft de tijd...

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Chinezen in Giethoorn

Zaterdag 13 December 2014 om 23:31

Mijn missie in Giethoorn was niet zozeer om Giethoorn in rust vast te leggen, maar ik was daar met een ander doel. Van alle kanten had ik geluiden gehoord dat er nog steeds Chinezen in Giethoorn "rondzwerven". En aangezien Chinezen altijd alles fotograferen wat los en vast zit, heb ik besloten om op mijn beurt hen vast te leggen.


In eerdere jaren waren er alleen Chinezen in Giethoorn te vinden tijdens het zomerseizoen, tegenwoordig zijn ze er het hele jaar door.


Deze inwoonster van Giethoorn maakte haar dagelijkse ommetje. Zij vertelde mij dat er nog nooit zoveel Chinezen in Giethoorn waren geweest als dit jaar.


Eén van de mensen die verantwoordelijk is voor deze toename is Gabriella Esselburgge. Zij werd dit jaar ondernemer van het jaar 2014 in de gemeente Steenwijkerland. "Op 1 december gaf ze een presentatie voor het Europees Parlement, over de wijze waarop Giethoorn omgaat met het toerisme. Opvallend is de wijze waarop Gabriella is ingesprongen op de Chinese markt".


Ik heb tijdens mijn wandeling deze Chinezen aangesproken en gevraagd waar ze vandaan kwamen. "We come from China", waren de enige woorden die ze in het Engels kenden. Aanvankelijk vond ik het vreemd dat ze verder geen woord Engels spreken, totdat ik me bedacht dat Chinees net zo goed een wereldtaal is evenals Engels en Spaans.


Ze waren heel vriendelijk en vonden het wel grappig dat ik hen op de foto zette.


Voor de ondernemers in Giethoorn is het prachtig dat er zoveel Chinese toeristen naar Giethoorn komen.


Voor de bewoners aan het pad lijkt het me niet altijd een pretje.


De toeristen uit China beschouwen Giethoorn namelijk als één groot museumdorp en beseffen niet dat er in het dorp gewoon mensen wonen die gesteld zijn op hun privacy.


Er zijn Chinezen die tuinen binnen lopen, op tuinbankjes gaan zitten of door de ramen gaan gluren.


De inwoonsters die ik sprak heeft een schuif op haar tuinhek laten zetten, zodat de Chinezen nog enigszins worden tegengehouden.


Maar bovenal zijn ze bezig met fotograferen...






... en met het terugkijken van de foto's.


Omdat een hek alleen niet genoeg blijkt te zijn dan moet je er in ieder geval een paar bordjes neerzetten met de tekst in het Engels en ...


... in het Chinees.

Giethoorn in rust

Donderdag 11 December 2014 om 18:34

Vorige week zaterdag maakte ik een wandeling door een zonnig Giethoorn. Het seizoen is voorbij en Giethoorn is in rust. Hier en daar vind je nog een groepje toeristen, weggedoken in hun winterjassen, mutsen en sjaals. De jongelui in deze boot waren studenten uit o.a. Kroatië, Italië en Spanje. Niet dat ik dat aan de buitenkant kon zien hoor, ik heb het ze gewoon gevraagd.


De dorpsgracht lag er stil bij en de huizen werden strak weerspiegeld.


De museumboerderij 't Olde Maat Uus had zijn deuren gesloten.


En als er al een rimpeling was op het wateroppervlakte dan werd dat veroorzaakt door eenden. Ook Albert Mol had rust.


De bruggetjes waren leeg en er was geen filevaren in de dorpsgracht.


Het terras was leeg. De huisgemaakte erwtensoep werd binnen genuttigd, bij de warme kachel.


Welgeteld één rondvaartboot voer door de gracht met aan boord een handjevol toeristen.


De hortensia's en de Gunnera doen het prima in dit waterrijk gebied. Op de foto is de gunnera ingepakt voor de winter en de eventuele nachtvorst.


De bewoners kunnen weer ongestoord fietsen over de paden, zonder voortdurend te moeten bellen met hun fietsbel. De hond mag weer loslopen, niemand heeft last van deze mooie jongen.


Deze inwoner met zijn steekkar met oud papier struikelt niet meer over de toeristen, hooguit nog over een latje op de brug...


Bij ieder bruggetje én om de paar huizen ligt een zak strooizout klaar. Een strooiwagen kan er niet komen. Iedere inwoner wordt geacht, naar draagkracht, zijn eigen en andermans paadje schoon te houden.




Bij café de Fanfare werd het terras alleen in gebruik genomen door staande rokers. Binnen was het, zoals gebruikelijk, gezellig druk.


"Hé, daar hebben we de internationale studenten weer", ze hebben hun bootje verruild voor fietsen.


Giethoorn is in rust, totdat er een ijsvloer ligt. Want als er geschaatst kan worden dan gaat Giethoorn weer bruisen.


Ik was overigens met een bepaald doel in Giethoorn, maar daarover de volgende keer meer.

Kerk en klokkenstoel in Katlijk

Zaterdag 06 December 2014 om 18:07

Na het bezoek aan de Ecokathedraal in Mildam reed ik door naar Katlijk. In Katlijk reed ik langs de kerk. Aanvankelijk reed ik de kerk voorbij, want deze kerk met het omliggende kerkhof en klokkenstoel zouden Jan en ik een keer samen gaan bezoeken. De namiddagzon scheen echter zo mooi op het kerkje dat ik besloot te stoppen. Als ik met Jan op stap ga dan is het altijd maar weer afwachten of het zonnetje er dan bij is.


Ik parkeerde mijn auto. Er kwamen twee dames uit de kerk met lege tassen, ze hadden in de kerk voorbereidingen getroffen voor de kerkdienst van de volgende dag. De dames deden de deur op slot en vertrokken, helaas kon ik geen kijkje nemen in de kerk.
Ik fotografeerde het informatiebord zodat ik deze tekst hieronder kon plaatsen. Al wandelend rondom de kerk zal ik jullie informeren met behulp van deze tekst.


Het kerkje in Katlijk, de Thomastsjerke, is omstreeks 1550 gebouwd. Tot 1580 is het gebruikt als Katholieke Kerk. In 1580 verordonneerden de Staten van Friesland dat de kerkgebouwen moesten worden overgrdragen aan de Reformatie, zo ook in Katlijk.


De kerk is een éénbeukig gebouw met een driezijdige koorsluiting. De beide zijmuren zijn verdeeld in zes traveeën, die worden gescheiden door steunberen. De steunbeer aan de rechter voorgevel is verdewenen, waarschijnlijk toen in de 19e eeuw het muurwerk bij deze hoek is opgeknapt met een kleinere steensoort. Ooit had de kerk drie ingangen. De kerk heeft zijn oude verweerde aanzien behouden en is niet mooi "opgepoetst"', zoals dat in het verleden maar al te vaak bij restauraties gebeurde.


De kerkruimte is overdekt met een tongewelf met daaronder zware, houten balken. In de kerk bevindt zich een preekstoel uit de 17e eeuw. Het in de kerk aanwezige orgel dateert uit 1982 en is gebouwd door de Groningse orgelbouwer Mense de Ruiter.


In 1977 en 1978 is de kerk gerestaureerd door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Deze stichting is ook de eigenares van deze kerk. Een plaatselijke commissie beheert de kerk.


Het kerkgebouw wordt gebruikt voor kerkdiensten, rouwdiensten, huwelijksinzegeningen, concerten en vergaderingen.


Toen ik mijn ronde om de kerk had gemaakt liep ik richting de klokkenstoel. Klokkenstoelen komen in dit deel van Fryslân veel voor en staan dan op het kerkhof. Oorspronkelijk stond de klokkenstoel in Katlijk ook op het kerkhof. Omstreeks 1930 is deze klokkenstoel verplaatst naar de huidige plaats.


Deze verplaatsing had te maken met het traditionele Sint Thomasluiden. Het ging er tijdens dit Sint Thomasluiden nogal vrolijk aan toe. De Katlijkers vonden dit niet zo passend op het kerkhof. Toen de klokkenstoel vervangen moest worden, werd deze dan ook naast het kerkhof geplaatst.


In 1979 werd de klokkenstoel vernieuwd. De oorspronkelijke klokken, uit de 17e eeuw werden in 1942 door de Duitsers weggehaald. In 1952 werden er twee nieuwe klokken aangebracht. Het geld daarvoor werd door de dorpsgemeenschap bijeengebracht.


Op één van de beide klokken staat dit opschrift in het Fries:

Ik ha hjir mar in klokkestoel, gjin toer.
Dochs galmje ik 't de fjilden oer.
Gjin libbensskipke leit goed fêst
as 't anker net yn Kristus rêst.
1944 De dútskers binne kommen
Hja ha d' âld klok hjir nommen.
1952 Nou joech men my út mienskipssin.
'k Lied bliid myn lûd de himel yn.

En vertaald:

Ik heb hier slechts een klokkenstoel, geen toren
Toch galm ik 't de velden over:
Geen levensscheepje ligt goed vast
als 't anker niet in Christus rust.
1944 De duitsers zijn gekomen
Zij hebben d' oude klok meegenomen.
1952 Nu gaf men mij uit gemeenschapszin.
'k Luid blij mijn geluid de hemel in...


Jaarlijks vindt in de periode van 21 tot en met 31 december het traditionele Sint Thomasluiden plaats. Van 7.00 tot 22.00 uur worden dan de klokken geluid. Het Sint Thomasluiden is bedoeld om de geesten te verjagen. En zo klinkt het dan


En dat touw hing zo verleidelijk binnen handbereik. Ik heb het touw wel even aangeraakt, maar ik heb me ingehouden ...

Groningen Stad

Vrijdag 28 November 2014 om 15:24

Afgelopen week brachten we een bezoek aan Grongingen Stad. Het is jaren geleden dat ik in het centrum was.
Aan de voet van de Martinitoren wordt driftig gebouwd.


Het zicht vanaf de Grote Markt op de Martinitoren wordt belemmerd door een gebouw met daaraan vast een grote tribune. Op dit gebouw hangt een bord met daarop de tekst Groningen vernieuwt.


We steken de Grote Markt over richting Stadhuis.
Ondanks het bijwerken van de groothoekvertekening in Lightroom, staan niet alle gebouwen, in deze serie, in het lood. Ik moest soms bij het ene gebouw wat concessies doen om het andere gebouw ook nog goed te laten uitkomen.


Vanaf de Grote Markt wandelen we naar de Vismarkt. Het is rustig op de Vismarkt. We hadden die dag volop zon, maar de wind maakte het koud en dat was ook te zien aan de gezichten van de mensen.
We waren niet zomaar in Stad, we hadden een doel.


We komen aan bij ons doel, namelijk de Der Aa-kerk.


We treden de kerk binnen en worden verwelkomd door het zonlicht wat vriendelijk door de ramen schijnt.


En hier begint onze rondgang door de kerk...


Bovenstaande foto is World Press Photo van het jaar 2013 gemaakt door John Stanmeyer.
Afrikaanse migranten op het strand van Djibouti Stad houden 's nachts hun telefoon omhoog in een poging een goedkoop signaal uit buurland Somalië op te pikken - een dun lijntje met hun familie in het buitenland. Djibouti is een bekend tussenstation voor migranten uit landen zoals Somalië, Ethiopië en Eritrea, die een beter leven hopen te vinden in Europa en in het Midden Oosten.

Wordt vervolgd.

Jonen

Donderdag 20 November 2014 om 22:20

Al wandelend richting Jonen vertel ik jullie iets over dit landschap.

Het kraggenlandschap is het meest karakteristieke landschap van Noordwest Overijssel. Het kenmerkt zich door een grote variatie van water en land. Na de veenafgravingen trad er in de trekgaten (petgaten) een verlandingsproces op, waarbij verschillende verlandingsstadia elkaar opvolgden. In dit proces worden de volgende stadia onderscheiden: open water, jong verlandingsgebied, moeras, rietland, grasland, veenheid, struweel en moerasbos.


Ieder stadium heeft zijn eigen vegetatie. In het eerste stadium groeien er allerlei waterplanten waaronder de krabbescheer. Na verloop van tijd komen er planten als lisdodde en riet. Geleidelijk vormen zich dan "kraggen", dat zijn dikke pakketten van wortels en plantenresten die op het water drijven. De kraggen zijn alleen door wortels met de boden van de veenplas verbonden.


De kragge, kan zolang de verlanding ongestoord doorgaat, wel een meter dik worden ten gunste van grassen en heide. Al snel komen er struiken en bomen zoals els, berk, wilg en gagel. In het laatste stadium is de kragge zo dik dat de gronden weer beloopbaar zijn en gebruikt worden als hooiland.


In de natuurgebieden De Wieden en De Weerribben zijn al deze verlandingsstadia aanwezig. Bij een natuurlijk verloop verdwijnt echter op den duur de diverstieit van het kraggenlandschap en zou het gebied veranderen in één groot moerasbos. Natuurmonumenten en Staatbosbeheer voeren een beheer uit waardoor de diversiteit in stand wordt gehouden. Hier zijn belangen van de natuur, de recreant en de rietteler het best mee gediend.


Inmiddels zijn we aangekomen in Jonen. Jonen was vroeger een overslagplaats voor turfschippers. In de zestiende en zeventiende eeuw was de Walengracht een belangrijke verbinding naar de zeehaven in Blokzijl en Zwartsluis. In het verleden, na de vervening, hadden de Jonegers kleine melkveebedrijven. De neveninkomsten kwamen uit visserij en rietteelt. Nu telt het gehucht acht woningen. Het merendeel wordt bewoond als tweede woning.


Het kan zijn dat de naam "Jonen" afkomstig is van de Franciscaner monnik Jona, die zich hier samen met zijn vrouw Marcella vestigde. Ook kan het gehucht zijn naam danken aan het begrip "Joon". Dat was een drijvend tonnetje met een vlag erop, het gaf aan waar de visnetten lagen. Men weet niet welke uitleg de juiste is.


Als fietser moet je bij de flauwe bocht al wel gaan remmen, want anders fiets je zo het water in.


Als je aan de waterkant staat kun je alleen maar vooruit en achteruit kijken, het zicht op zij, op de tuinen wordt belemmerd door dichte begroeiing. Het pontje lag zoals gebruikelijk te wachten aan de overkant en de pontbaas zat zijn tijd te doden in een prachtig rietgedekt onderkomen. Het pontje verzorgt de oversteek over de druk bevaren Walengracht. Deze oversteek is de verbinding tussen Dwarsgracht en Blokzijl. De bewoners van Jonen parkeren hun auto aan de overkant en steken met de pont of met hun eigen boot de Walengracht over.


Zonder dat ik de bel gebruikte had de pontbaas in de gaten dat er klandizie voor hem was.


Ik was zijn enige passagier en ik vroeg hem of ik wel een keer heen en weer mocht. Dat vond hij geen probleem. De overtocht, enkele reis kost 1,10 euro. En wat kostte een retourtje voor mij?


Tijdens de korte overtocht ben ik een stukje wijzer geworden, door belangstellende vragen te stellen aan de pontbaas. Onderwijl maakte ik een foto richting het zuiden...


...en een foto richting het noorden.


Nadat hij mij weer keurig aan de kant van de Dwarsgracht had afgeleverd spoedde de hij zich naar de overkant, alwaar twee fietsers stonden te wachten. De televisie en computer met internetverbinding moesten nog even op hem wachten.


Ik heb in mijn leven tientallen keren gevaren door de Walengracht en heb daar vele malen geschaatst, maar ik was nu pas voor de tweede keer met het pontje overgevaren.

Volgende 5