Home

Laatste logjes

Kuikens in de kas
Spin in de avondzon
Texel, 150 jaar vuurtoren
Texel, Oudeschild
Parende vlinders, het bon…
Kolibrievlinder bij de vl…
Open dag faunapassage Wee…

Laatste reacties

Jan K. alias Afan…: Mooi verhaal met zoals ge…
Hanny: Leuk zo'n koppeltje kuike…
Henk Jonkvorst: Dat noem ik nog eens echt…
willy: een mooie reeks waarbij d…
m vd fotokraam: Als kind gooide ik wel ee…
Jetske: @Jan K, ik moest ook aan …
klaproos: bijzonder fenomeen hé je…
Hanny: Dat is echt genieten als …
Hanny: De geschiedenis van de vu…
Jan K. alias Afan…: Mooi hoe die fijne draadj…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Texel, Oudeschild

Woensdag 10 September 2014 om 13:30

Ik heb nog twee series van Texel te gaan en die wil ik toch nog plaatsen. Behalve dat ik het leuk vind om foto's aan anderen te laten zien is mijn weblog ook vooral een logboek voor mijzelf. Zoals ik al eerder stelde: "Ik heb geen fotografisch geheugen en o.a. daarom fotografeer ik".

In de vakantie bezochten we op vrijdag Oudeschild.


Er was markt en er was muziek. Het was daar gezellig toeven.


Een man en vrouw op 't Leugenbankje". Een leugenbankje is de plek waar sterke verhalen en poëzie van de visserman en zijn vak samenkomen. Na een korte observatie concludeerde ik dat dit een echtpaar was. En misschien waren ze al zestig jaar samen. Zullen er dan nog veel sterke verhalen en poëzie uitgewisseld worden?


Op vrijdag komen er viskotters terug naar hun thuishaven.


Aan wal staat een visser in ruste. Nadat hij geholpen heeft met het afmeren, stapte hij aan boord en nam ongetwijfeld met de mannen door hoe de visvangst was.


Als je vanaf de veerboot "neerkijkt" op de kotters dan lijken het maar kleine schepen. Vanaf de kade echter is goed te zien hoe groot kotters zijn. Het afmeren is zichtbaar zwaar werk.


Zodra ze zijn afgemeerd beginnen ze met het afleveren van de vangst en met het herstellen van de netten.






Nadat we een tijd bij de werkende mannen hadden staan kijken, liepen we naar het havenhoofd. Mooi gezicht met de verschillende kleuren kotters op een rij.


Schepen met toeristen voeren uit. Ze gingen garnalen vissen en zeehonden kijken op de Waddenzee.


Men kon ook een tocht maken met een snelle rubberboot. Geef mij maar een tochtje met het zeilschip zoals op de voorgrond.


We hadden de verrekijker in de auto laten liggen, niet handig. Als alternatief bood ik mijn eega de Sony met sterke zoom aan. Met deze camera speurde hij de Waddenzee af op zoek naar zeehonden.


Er was geen zeehond te bekennen en hij liet zijn camera weer zakken. Even later keek hij de haven in en zag in een flits iets drijven. "Hé, wat drijft daar?", riep hij nog en greep zijn Sony, maar hij was te laat. Mijn reactie was sneller en met de Canon spiegelreflex maakte ik snel een foto.
Het was dus een zeehond, die even boven was geweest en toen weer onderdook. We hebben een tijd gewacht totdat het beestje weer boven zou komen om adem te halen. Maar helaas we hebben hem niet meer gezien. Ik heb de zeehond uitgesneden en op de foto geplaastst zodat wat beter is te zien dat het een zeehond is.


Het gaat de laatste jaren goed met de zeehondenstand in De Waddenzee. We hebben nu een nieuw probleem, de opvangcentra voor zeehonden zijn overvol. Hoofd ecosystemen Jakob Asjes van Imares vindt dat Nederland überhaupt moeten stoppen met oplappen en terugzetten van zieke zeehonden. “Je heft er natuurlijke selectie mee op, waardoor de populatie als geheel zwakker wordt.
In dit artikel kun je er meer over lezen. Toevallig dat ik net een artikel over de zeehond las op Natuurbericht

Urk, foto's van een gast

Maandag 21 Juli 2014 om 22:33

Mijn zus heeft een tijdje geleden de fotografie herontdekt. Dertig jaar geleden fotografeerde ze met een analoge spiegelreflexcamera. Een camera waarbij je handmatig zaken moest instellen om een juiste belichting te krijgen. Ze heeft recent een digitale spiegelreflexcamera aangeschaft. Tijdens de vele wandelingen heeft ze nu in plaats van Kelev een Canon aan de riem.


Vorige week maakte ze een uitstapje naar Urk. Vandaag kreeg ik de serie opgestuurd. Ik zocht er een aantal foto's uit voor mijn weblog.


Ze is nu druk aan de studie en aan het experimenteren met ISO, sluitertijd en diafragma. "Gulden snede" en "Regel van derden" zijn voor haar bekende begrippen geworden.


Fotobladen worden door haar verslonden en ook via internet probeert ze zoveel mogelijk informatie te verzamelen dat bruikbaar is voor deze hobby.


Haar Facebook wordt gebruikt voor het plaatsen van de foto's en op die manier kan ze voorzichtig aftasten wat anderen van haar foto's vinden.


Ze vraagt haar zus regelmatig om advies wat betreft de technische kant van het fotograferen.


Het fotograferen kun je echter niet leren uit een fotoblad of via internet of via je zus ... fotograferen moet in je zitten. Fotograferen is "Schrijven met licht" maar ook "Schrijven met je ziel". Fotograferen moet je een plezierig gevoel geven. Al deze zaken zie ik terug bij mijn zus.


En Kelev? Hij blijft nog altijd op de eerste plaats hoor. Hij gaat graag mee, als het vrouwtje weer zonodig op stap moet om te fotograferen... ;-)

Park en villa Rams Woerthe

Zaterdag 28 Juni 2014 om 17:56

Het is alweer een tijdje terug dat mijn man en ik een wandeling maakten door het park "Rams Woerthe" in Steenwijk. We komen er weinig, eigenlijk te weinig, want het is een schitterend park. Vanaf de parkeerplaats bij de supermarkt, grenzend aan het park, had mijn man gezien dat ooievaars een nest hadden gebouwd in het topje van een boom. De top van de boom was door een storm gesneuveld. Je moet op onderstaande foto even goed kijken waar de ooievaar zit.


Met de telefunctie van de Sony kon ik de ooievaar dichterbij trekken. Het was nog wel lastig fotograferen, van welke kant ik de boom ook benaderde, iedere keer zaten er takken in de weg.


Wel een hoogstandje van de ooievaars, maar geen hoogstandje in fotografisch opzicht. ;-)


Omdat we daar toch waren besloten we om maar meteen een wandeling door het hele park te maken. Je kunt aan de frisgroene blaadjes wel zien dat de serie gemaakt is in het voorjaar.


Rams Woerthe wordt omgeven door een 10 hectare groot park in Engelse landschapsstijl, naar een ontwerp van Hendrik Copijn. In het park bevindt zich een lange slingerende vijver, parallel langs de oude, tegenwoordig afgedamde, Steenwijker Aa. Er zijn circa 45 verschillende soorten bomen een heesters te zien, onder andere beuken, linden, paardenkastanjes, moerascipressen en naaldbomen. Het park wordt gekenmerkt door de langgerekte vorm. In het park een eveneens langgerekte, uit drie delen bestaande vijver met fraai gemodelleerde oevers. In de vijver liggen diverse eilandjes. De vijver wordt omzoomd door een parkbos en omgeven door een stelsel van wandelpaden met hoofdpaden en zijpaden. In het park zijn natuurlijk hoogteverschillen opgeworpen. Op deze site staan alle details van het park en de aanwezige gebouwen beschreven.


Tegen het einde van de 19e eeuw ontstond er een nieuwe stroming in de bouwkunst. Ook in de landen om ons heen was deze trend zichtbaar. In Frankrijk sprak men van: " Art Nouveau" en in Duitsland van: " Jugendstil".


Het bouwwerk Rams Woerthe is daar een voorbeeld van. Het gebouw is gereed gekomen in 1899. De ligging temidden van vroegere weiden (woerthen) nabij de oude Ramsteeg verschafte de naam voor de villa.


Op onderstaande foto staat De Theekoepel. De Theekoepel is een werkplek voor mensen met een verstandelijke beperking, zie deze site. De theekoepel kwam in 2010 in het nieuws vanwege een overval.
Op de achtergrond is de toren te zien van de Grote of Sint Clemenskerk


Opdrachtgever voor de bouw van deze villa was de houthandelaar J.H. Tromp Meesters. Het ontwerp kwam van de architectencombinatie A.L. van Gendt en Zonen uit Amsterdam, vooral bekend als architect van het Concertgebouw in Amsterdam. Tromp Meesters heeft het huis slechts negen jaar bewoond. In 1908 overleed hij op 53-jarige leeftijd. Zijn weduwe wilde er niet blijven wonen en verkocht in 1917 het pand aan de gemeente Steenwijk voor de prijs van 90.000 gulden.


Rams Woerthe diende van 1919 tot 1992 als gemeentehuis. Na die periode zetelden het bestuur en alle ambtenaren in het nieuwe gemeentehuis, een 500 meter verwijderd van Rams Woerthe. Vanaf het jaar 2000 is het gemeentebestuur terug gegaan naar Rams Woerthe en is nu in dit schitterend monument gehuisvest.
De begane grond doet dienst als cultureel centrum waarvan ook de prachtig ingerichte trouwzaal deel uitmaakt. Wij zijn daar in 1986 getrouwd.

In het gebouw, waar al vanaf 2002 een Kropkamer was, is sinds 2007 het Instituut Collectie Krop (ICK) gevestigd. In enkele zalen is een tentoonstelling over werk en leven van de uit Steenwijk afkomstige kunstenaar Hildo Krop Hildo Krop (1884-1970), bekend als stadsbeeldhouwer van Amsterdam, te bezoeken.
Het oorlogsmonument, te zien aan de rechterkant op de foto, is ontworpen door Hildo Krop.


Villa en park Rams Woerthe staan vermeld op de werelderfgoedlijst van Unesco.
Vanaf de parkeerplaats bij de supermarkt zijn we het park aan de achterkant binnen gegaan. We wandelden door het park naar de hoofdingang, waar ik deze foto heb genomen.


Vanaf de hoofdingang wandelden we weer het park in en volgden nu het pad aan de noord-oostzijde. Aan deze kant van het hertenkamp bleven we wat langer stilstaan om de damherten vast te leggen. Het hertenkamp is 1,5 hectare groot en bestaat al sinds de aanleg van dit park in 1898.


We troffen het tijdens onze wandeling in het park, we kregen namelijk een mooie demonstratie van twee dames: "Hoe geef je brood aan de herten"...


Het kan met de hand, maar het kan ook met de mond.


Het jongere zusje pakte het wat voorzichtiger aan.


Dit meisje was bedreven in het voeren. Ze lette ook goed op dat ook de bescheiden herten een stukje brood kregen.






En als je dan zo druk aan het voeren bent, gaat vanzelf je eigen mond ook open.


Mochten jullie op bezoek zijn in de Kop van Overijssel, een bezoekje aan het park is zeker de moeite waard en vergeet dan niet om oud brood mee te nemen.

Maastricht

Dinsdag 08 April 2014 om 17:09

Tidens het laatste weekend in maart verbleven we in Zuid Limburg. Ik had dit weekendje weg van mijn reisgenote gekregen voor mijn vijftigste verjaardag.
Op zaterdag maakten we een uitstapje naar Maastricht.


Wat het weer betreft hadden we het niet beter kunnen treffen.


Onze eerste pleisterplaats was op het "Onze-Lieve-Vrouwenplein".


Ik had mijn Sony Cyber-shot mee, een handige camera voor dergelijke uitstapjes.


Op het plein was het rustig maar de terrasjes op het "Vrijthof" zaten overvol. Iedereen genoot zichtbaar van deze voorjaars zonnestralen.


Wij komen met enige regelmaat in Maastricht en vinden het een prachtige en gezellige stad. Mijn reisgenote was er voor het eerst ook zij werd steeds enthousiaster.


Ik was op zoek naar een paar nieuwe zomerschoenen. Aan schoenenwinkels heeft Maastricht geen gebrek. We hebben sowieso genoten van winkels en etalages die we in Noordwest Overijssel niet kennen.


Zo rond lunchtijd was het moeizaam om een plekje op een terras te bemachtigen, maar het is ons uiteindelijk wel gelukt. De horeca heeft volgens mij in deze stad niet te klagen.


Deze boekhandel is gevestigd in een historisch pand. Echt geweldig om daar rond te struinen.
Aan het eind van onze winkelsessie verlieten we gewapend met verse asperges van de markt moe maar voldaan Maastricht.


En na een powernap op onze hotelkamer gingen we gekleed in badjas binnendoor naar de sauna. We genoten van de sauna, zwemmen onder een sterrenhemel en een ontspannende massage. Het was een heerlijk weekend, wat dat betreft wil ik ieder jaar wel vijftig jaar worden...

Een nieuw fietspad en fietsbrug in Wanneperveen

Zondag 02 Februari 2014 om 16:05

Dinsdag j.l. was het een prachtige dag voor een wandeling. In het plaatsje Wanneperveen bezocht ik de uitkijktoren. Voor iedere wandeling doe ik mijn wandelschoenen aan en iedere keer in de natuur bedenk ik me dan dat ik beter mijn laarzen aan had kunnen trekken, het is overal nog steeds erg nat. Aan het eind van de linker rij bomen is een glimp van de uitkijktoren te zien.


Met deze hoogte kun je het met recht een uitkijktoren noemen.


Vanwege hoogtevrees moest ik even slikken, maar ik maakte toch de klim naar boven.


Boven had ik een prachtig uitzicht zoals ik hier liet zien. De rietsnijders zorgden voor een rookgordijn.


Vanaf de uitkijktoren volgde ik het pad naar mijn volgend doel.


Ik was namelijk door een vriendin getipt over een nieuw fietspad en fietsbrug in dit dorp.


"Een fietsbrug van dit materiaal daar hebben we geen omkijken meer naar, die gaat levenslang mee", moet de ontwerper gedacht hebben. Ik houd zelf meer van een houten brug zoals ze te vinden zijn in Giethoorn.


De brug is geopend door gedeputeerde Theo Rietkerk van de provincie Overijssel en door wethouder Henk Boxum van de gemeente Steenwijkerland. De paquette met hun handafdruk ligt aan de voet van de fietsbrug. Er lag wel wat shit op de plaquette, maar dat is niet ongebruikelijk in de politiek ...


Vanaf de brug heb je een mooi uitzicht over de rietvelden.


Ik heb een tijdje met bewondering naar de verrichtingen van een kraanmachinist staan te kijken.


In de hele kop van Overijssel wordt hard gewerkt. Landbouwgronden worden "terugggeven" aan de natuur en op meerdere plaatsen zijn nieuwe betonnen fiets/wandelpaden aangelegd, bijvoorbeeld hier en hier. Ik schud regelmatig mijn blonde krullen en vraag me af of dit nu allemaal nodig is...


Dit nieuwe pad eindigt bij de Zomerdijk in de buurt van Kolderveen. Vanaf dit punt zou ik via de Zomerdijk en Veneweg weer terug moeten wandelen naar mijn auto. De route leek me toch minder mooi dus koos ik ervoor hetzelfde pad weer terug te nemen naar de auto. Op de terugweg zoomde ik nog even flink in op een foeragerende ooievaar. Helaas een foto zonder buit in de snavel.


Het was prachtig weer en ik heb genoten van de wandeling.

Volgende 5