Home

Laatste logjes

Wolkenluchten boven IJsse…
Kijk alsjeblieft echt naa…
Een kersverse verpleegkun…
Wolkenluchten met neersla…
De warmste 25 januari ...
Fazanten en ooievaars bij…
Schaatsen op dooiend ijs

Laatste reacties

aargh: Schitterende wolkenluchte…
willy: dat spurten komt me beken…
boomkruiper: Ohhhhh PROFICIAT! Daar ku…
boomkruiper: Wat een prachtig beroep, …
boomkruiper: Prachtige luchten Jetske.…
Jan K. alias Afan…: De wolkenpartijen zijn in…
marjolein vd foto…: Ja mooi zijn de Hollandse…
klaproos: heerlijk hé. ik heb dat …
Henk Jonkvorst: Foto 1 en 4 krijgen mijn …
anna: Ode aan de ' mantel' zor…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Feb 2016
Jan 2016
Dec 2015
Nov 2015
Okt 2015
Sep 2015
Aug 2015
Jul 2015
Jun 2015
Mei 2015
Apr 2015
Mrt 2015
Feb 2015
Jan 2015
Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Wolkenluchten boven IJsselham

Maandag 08 Februari 2016 om 20:57

Zondagmiddag maakten mijn eega en ik een wandeling langs het kanaal Ossenzijl - Steenwijk, nabij buurtschap IJsselham.


Mijn eega gaat dan voor de kilometers en ik voor de mooie luchten. Als consensus neem ik dan mijn handzame Sony mee, schiet snel een foto en loop dan weer op een drafje achter hem aan. Aan de horizon is nog net een puntje van een kerktoren van Oldemarkt te zien.


Ik had mijn camera mee, omdat ik in de "IJsselhammer" had gelezen dat de blauwe kiekendief in deze omgeving was gespot.


De blauwe kiekendief hebben we niet gezien, maar de mooie wolkenluchten met zonneharp maakten veel goed.


We hebben nog wel een kuifeend gespot.


Dit zandpad loopt dood en zit er niets anders op dan dezelfde weg terug te nemen.


Ik vind het altijd fascinerend zoals de wolkenluchten over het platteland drijven. Ik doe dan ook niet veel anders dan naar boven kijken en genieten.


Het was voor mij wel hard werken: wandelen, praten, kijken, knippen, op een drafje lopen en dat alles met een luchtweginfectie.


Ik pruttelde soms dan ook als een oude tractor. Maar ondanks de luchtweginfectie ben ik nog steeds op de been en aan het werk.


Op naturetoday werd geschreven dat de natuur anderhalve maand voor ligt op schema, omdat te bevestige mag een bloemetje niet ontbreken in deze serie.


Nog een laatste foto, een panoramafoto alvorens we weer in de auto stappen om naar huis te rijden waar we de rest van de zondag doorbrachten bij de houtkachel.

Kalenberg

Zondag 03 Januari 2016 om 14:54

Op 21 december was ik in Kalenberg om een fotoserie van de rietsnijders te maken, deze serie zijn hier en hier te zien. Na die fotoserie maakte ik nog een wandeling langs de Kalenbergergracht. Voor de ligging van Kalenberg verwijs ik naar google maps. Toen ik de fotoserie klaarmaakte voor mijn weblog leek het mij leuk om te laten zien waarom ik een band heb met Kalenberg. Daarvoor scande ik een aantal foto's uit de oude doos in en schreef het verhaal ....

Ik ben geboren en getogen op de Wetering. In die jaren was er geen school meer op de Wetering en waren we aangewezen op de naburige dorpen Kalenberg en Scheerwolde. Ik ging - evenals mijn broer en zus in de jaren daarvoor - naar de kleuterschool in Kalenberg. Mijn kleuterjuf kwam op weg naar haar werk langs ons huis en nam me achterop haar fiets mee naar Kalenberg. Een jaar later fietste ik de afstand van 4,3 kilometer op mijn eigen fietsje onder begeleiding van de juffrouw. Halen en brengen met auto's kende men in die tijd nog niet. Mijn ouders hadden toen nog geen rijbewijs en waren aangewezen op vervoer per fiets en brommer.


Op de foto had ik bloemen in de hand, wellicht dat juffrouw Das jarig was. De juf noemde men toen nog juffrouw en men noemde de juffrouw bij de achternaam.


Vanaf de Wetering fietsten we over de Heuvengracht naar Kalenberg. Vlak voor Kalenberg was een loswal dat volstond met bossen riet van diverse riettelers. Op die plek werd het riet opgebonden in kleinere bosjes met een omtrek van 46 cm. Zoals op de foto is te zien was het handwerk en laag bij de grond. Onze vader heeft zich letterlijk krom gewerkt voor zijn gezin. Terwijl mijn vader daar aan het rietbinden was fietste juffrouw Das met mij achterop langs mijn vader. Mijn vader, een liefdevolle en humoristische man begroette ons uitbundig. Ik was toen nog verlegen en vond het kennelijk een onnatuurlijk combinatie dat mijn vader daar aan het werk was en ik daarlangs kwam met míjn juffrouw. Want wat deed ik, ik keek de andere kant op en ik durfde mijn vader niet te groeten.


Omdat de moeder van mijn vader overleed toen hij nog maar twee jaar oud was, is hij opgegroeid bij zijn opa en oma in Kalenberg. Zijn vader en drie grote broers woonden en boerden op de Wetering. Mijn vader voelde zich dus een echte Kalenberger.
Bovenstaande foto van mijn vader prijkt op een oude ansichtkaart.


Kalenberg was vanouds een vaardorp en was tot eind jaren 50 alleen per boot bereikbaar. Nog steeds is de ontsluiting per auto beperkt tot het deel aan de oostzijde (doodlopende weg) van de Kalenbergergracht. Aan de westkant worden de woningen enkel verbonden door het water en door een fietspad met veel bruggetjes. Halverwege het dorp wordt de oostkant met de westkant verbonden door een voetbrug.


Ondanks dat mijn vader werd omringd door water kon hij niet zwemmen! Toen hij de leeftijd bereikte dat hij en zijn vrienden zichzelf leerden zwemmen mocht hij niet zwemmen vanwege een ontsteking in zijn voet. De ontsteking was ontstaan, doordat hij in een roestige spijker was gestapt. Als kind verbaasde ik mij over het het feit dat mijn vader niet heeft leren zwemmen op een later moment in zijn leven. Jaren later heb ik geconcludeerd dat hij gewoon een hekel had aan zwemmen. Onze zoon is wat dat betreft een echte kleinzoon van hem, met buikpijn volgde hij de zwemlessen en heeft hij alleen zijn zwemdiploma A gehaald...
Op onderstaande foto staat het gebouw wat vroeger de lagere school was en nu is verbouwd tot woningen.


Vanaf mijn zestiende werkte ik meerdere jaren, met heel veel plezier, op de rondvaartboot bij de familie Jongschaap.


Deze bijbaan heeft er mede voor gezorgd dat ik werd aangenomen voor de inservice opleiding tot verpleegkundige A in Zwolle.


Het merendeel van de woningen in dit dorp wordt bewoond door 'mensen van buiten'. In Kalenberg woonden en wonen bekende persoonlijkheden...
J.C. Bloem (1887 – 1966)
Clara Eggink (1906 – 1991)
Ferdinand van Altena (1936 – 2006)
Marjan Berk (1932) woont er nu nog.


Het dorpje werd gesticht in 1313 als Calumburg. Er wordt gezegd dat de naam van het dorp is bedacht door vluchtelingen en horigen uit een gelijknamige buurtschap bij Hoogeveen die in dit ontoegankelijke gebied hun vrijheid zochten. Later veranderde de naam in Kaleberghe (1323), Callenburgh (1702), Calenburg (1717) en Calemberg (1815) waaruit de naam Kalenberg is ontstaan.


Na de turfgraverij gingen de Kalenbergers zich richten op de visserij, veehouderij en de rietteelt. Riet tot zover het oog reikt.
Door hier te klikken zie je een filmpje van het polygoon-journaal uit 1976.


Kalenberger riet is nog steeds een gewild bouwmateriaal voor het dekken van daken en windmolens. Het is dun riet met een spitse top en daardoor zeer geschikt voor steile vlakken.


Aan de wegkant in Kalenberg wordt het beeld bepaalt door enorme rietschuren.


Kalenberg ligt in het hart van Nationaal Park De Weerribben, dat bestaat uit een afwisseling van open water, rietlanden en moerasbossen. Geweldig dat een dergelijk landschap grenst aan je achtertuin. Het heeft echter één groot nadeel en dat is de aanwezigheid van muggen in de zomer.


Vanwege het zachte decemberweer bloeide er nog een roos in een Kalenberger tuin.


De 'mensen van buiten' drukken een kleurrijke stempel op het dorp.


Kalenberg, een dorp waar je nog kunt slapen in vertrouwen...


Kalenberg, een dorp waar men nog omziet naar elkaar.


Dit is het laatste bruggetje in Kalenberg. Als je dit wandel- en fietspad volgt kom je uit in Ossenzijl. Het werd voor mij tijd om terug te wandelen...


...met nog een laatste blik over de rietvelden.


Dit was een lang log met veel foto's en tekst. De komende week zal ik hier niet zijn. Na een paar weken van relatief weinig buitenshuis werken en een pauze in de studie ga ik morgen op alle fronten weer volop los.

Rietsnijders onder de rook van Kalenberg

Woensdag 23 December 2015 om 22:09

Op 17 juni 2013 werd Kalenberg opgeschrikt door een tragisch ongeval met als gevolg het overlijden van Klaas van het Doevehuis. Klaas overleed in zijn geliefde rietland. Je kunt hier klikken voor mijn log daarover in juni 2013.


Maandag j.l. was ik voor het eerst op bezoek in dat bewuste rietland onder de rook van Kalenberg.


Gelukkig kon het Doevehuis blijven bestaan onder de bezielende leiding van zijn vrouw en deskundig personeel. Ook het riet van Klaas wordt nu gemaaid door de volgende generatie en wel door de jongste zoon. Klaas van het Doevehuis was een collega rietteler en vriend van mijn zwager Klaas. Zwager Klaas helpt de familie bij de rietteelt en zo kon het gebeuren dat ik met de camera een kijkje ging nemen bij mijn zwager en de jongens.


Het weer werkte die dag voor de fotograaf goed mee.


Door de overvloedige regen staat er ook in het rietland veel water.


Nadat ik een praatje had gemaakt met mijn zwager volgde ik het spoor naar de jongens.


Het water geeft het landschap een idyllische aanblik, maar het is voor de mannen lastig om de randen te maaien. Een ijsvloertje zou voor hen dan ook meer dan welkom zijn. Het maaien over ijs gaat vele malen sneller dan dit geploeter door het veenmos.


Het is voor de harde werkers in het riet met temperaturen rond de 12 graden sowieso veel te warm.


Ondanks de machinale ondersteuning komt er nog steeds veel en zwaar handwerk aan te pas.


De bijeen gebonden bosjes worden uit de kragge gehaald...


...en rechtop tegen de schoof gezet. Op deze manier kunnen ze enigzins drogen totdat de bosjes worden ontdaan van afval (ruigte).


Hieronder heb ik een filmpje geplaatst wat het verhaal ondersteunt.


En dan is er koffie en...de telefoon.


De mannen in het riet kregen bezoek van een vrouwelijke "inspecteur". Zij snuffelde uitgebreid rond in het rietland, maar daarover meer in een volgend log.

Een zonnige herfstwandeling in de Rottige Meente

Woensdag 28 Oktober 2015 om 18:07

Maandagmiddag was het een prachtige zonnige middag. Op die middag ging ik met twee andere dames een lange wandeling maken in de Rottige Meente. We parkeerden onze auto aan de Pieter Stuyvesantweg nabij Nijetrijne. Zie google maps. De twee andere dames en ik waren ieder gewapend met twee camera's, dus het kwam met het fotograferen helemaal goed.


Soms gingen de dames een beetje door de knieën en op een ander moment gingen ze diep door de knieën, want dat laatste was noodzakelijk om onderstaande foto te maken. Witte zwammetjes op een dode boom.


We staken De Scheene over en maakten een foto naar het noordoosten. De meeste huizen in deze serie zijn alleen via een fietspad en per boot te bereiken.


"De jongens van de Kameleon" hadden vandaag nog een vrije dag en vermaakte zich met vissen en varen. Op de achtergrond staat molen De Reiger.


We zijn aangekomen bij de Scheenesluis. Voor de sluis (naast het witte bruggetje) staat een huis wat vroeger een café is geweest. Aan dit huis hangt een bordje met daarop de naam: "De laatste stuiver". Ik had het mooier gevonden als ze daarvoor het Stellingswerf hadden gebruikt: "De leste stûver".


Op deze site kun je alles lezen over de Scheenesluis.


We wandelen om "De laatste stuiver" heen naar de molen De Rietvink. Deze molen en naastgelegen aanlegplaats is te koop.


Naast de molen stonden herfstasters. Rond de bloemen vloog een actieve hommel.


Een plezierjacht voer door de Jonkers- of Helomavaart richting Echtenerbrug, om uiteindelijk uit te komen op het Tjeukemeer.


Wij volgden het pad parallel aan de Jonkers- of Helomavaart. We kwamen langs een vergane en ontmantelde watermolen.


Wie fotografeert nu wie? Elkaar dus.


Na een paar honderd meter sloegen we linksaf een pad op met de originele naam: "Voetpad". Je mag er overigens ook fietsen. Langs dat pad waren twee mannen van het Wetterskip (Waterschap) Fryslân aan het werk. Ze wilden hun werkzaamheden wel even staken om een paar woorden met ons te wisselen.


We wandelden al keuvelend en fotograferend verder.


We kwamen aan in Munnekeburen.


De zon en de herfstkleuren gaven een sfeervol beeld aan deze kerk en kerkhof.


Inmiddels zakte de zon steeds verder en maande ik de dames aan de pas erin te houden. Op alle bruggetjes die wij waren gepasseerd staat een "klein huisje". Vorige week leerde ik van een vriend dat het een contragewicht is wat een functie heeft bij het openen van de brug.


Wederom staken we De Scheene over. Ik attendeerde de dames op de lucht. Door deze sluierbewolking zou er wel eens een bijzon te zien kunnen zijn. Jammer genoeg was er geen bijzon te zien. Later op de avond zag ik wel een 22º halo om de maan. Ik heb er geen foto van gemaakt, maar Hendrika wel.


Door de combinatie van wandelen en fotograferen hebben we maar liefst drie uur over acht kilometer gedaan. Het was een zeer geslaagde middag, waarbij we alle drie volop genoten van deze gevarieerde wandeling.

Luxemburg stad

Zondag 20 September 2015 om 21:44

Ik had vroeger de "rare" gewoonte om eerst mijn slaapkamer op te ruimen voordat ik huiswerk ging maken. Mijn geest moest eerst opgeruimd zijn voordat er nieuwe informatie in kon. Helaas hebben onze kinderen deze gewoonte niet geërfd. ;-)
Voor vrijdag en zaterdag had ik gepland om met mijn studie aan de gang te gaan. Ik legde mijn studieboeken op tafel klaar en het concept Worddocument zette ik klaar op mijn computer. Ik keek om mij heen of de kamer netjes was en inderdaad alles was opgeruimd. Er waren geen belemmeringen om te starten met de studie. Toen klikte ik "per ongeluk" op het icoontje van mijn fotoarchief. En ja hoor, jullie raden het vast al, mijn fotoarchief was niet opgeruimd en mijn geest dus ook niet. Omtrekkende bewegingen noemen ze dat ook wel. Ik ben meteen begonnen met het opruimen en tijdens dat opruimen kwam ik een paar series tegen die ik hier nog had laten zien. Nadat mijn fotoarchief was opgeruimd heb ik vervolgens een aantal dagen flink gestudeerd.

Vandaag laat ik een serie uit het archief zien en neem ik jullie mee naar Luxemburg stad. Vanaf onze camping was er een prima bus- en treinverbinding naar Luxemburg stad.


We vonden het een hele mooie stad.


We brachten een bezoek aan de ondergrondse gangen, kazematten van Luxemburg. De Kazematten is een van de meest bezochte en indrukwekkendste bezienswaardigheid van Luxemburg Stad. Het is een ondergrondse vestinggordel welke dateert uit 1644 toen de Spanjaarden de scepter zwaaiden. Ze deden dienst als schuilplaats en boden onderdak aan onder andere soldaten, paarden, keuken, wapenwerkplaatsen, slagerijen en bakkerijen.


Kazemat komt van het Griekse ‘chasma(ta)’ dat kloof betekent. Wie door de kazematten loopt, zal ervaren dat hij door een kloof loopt middenin de bergen. Hier en daar zitten gaten in de rotswand waarvandaan vroeger kon worden gevuurd op de vijand.


Vandaag de dag heb je vanaf deze plekken een prachtig uitzicht over de stad.


De Kazematten staan sinds 1944 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.


Ik heb zelf enorm last van hoogtevrees. Als ik een dergelijk tafereel zie dan begint het in mijn buik te draaien van angst.


Zo zag het eruit achter het muurtje.


We hebben in één dag niet alles bezichtigd, dus we gaan zeker nog een keer terug naar Luxemburg.

Volgende 5