Home

Laatste logjes

Kleine vuurvlinder op lev…
Juffers in De Deelen
Juffers en een libel in D…
Philip Friskorn aan het w…
De huiszwaluw
Van een roodpootschildwan…
Urk, foto's van een gast

Laatste reacties

Jetske: @Henk, ik houd het goed i…
Henk Jonkvorst: Een mooie serie Jetske. D…
anna: ...ik had ze al gezien, m…
Hanny: Met bewondering heb ik ge…
Henk Jonkvorst: Foto 3 is een goed voorbe…
willy: prachtige macro's Jetske.…
anna: De libellesoort waarvan …
Hanny: Wat een verschil hier met…
aargh: Haha dat horloge, dat is …
Jetske: @Hanny, dank voor de tip.…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Kleine vuurvlinder op leverkruid

Donderdag 31 Juli 2014 om 21:45

Behalve de lantaarntjes fotografeerde ik ook nog een aantal andere zaken op het pad langs het water.
Is dit de moerasorchis?


In de oksel van een rietstengel zat een lieveheersbeestje met wel heel veel stippen. Volgens mij is het een veelkleurig aziatisch lieveheersbeestje. De naam zegt het al: "veelkleurig", er zijn vele variaties mogelijk.
Een paar dagen geleden keek onze zoon even mee over mijn schouders naar de foto's en telde de stippen. Ik gaf hem de tip om één kant te tellen en dat te vermenigvuldigen met twee, waarop hij zei: "Toen we klein waren telden we de stippen en dachten dat het lieveheersbeestje zo oud was als het aantal stippen. Dan is het lieveheersbeestje dus maar eens per twee jaar jarig." ;-)


Aan het eind van het pad voegde ik mij weer bij Jan die al langere tijd zat te rusten op het bankje.


Die rust werd hem echter niet gegund, hij werd namelijk belaagd door dazen. Het waren de vrouwtjes van de gewone goudoogdaas.
Een daas ging op het ene objectief zitten en met de ander, het macro-objectief, kon ik de daas vastleggen. Beide camera's met twee verschillende objectieven bungelden om mijn nek. We lieten de vervelende dazen achter ons en namen het pad terug naar de parkeerplaats.


Bij de parkeerplaats zaten we nog een tijdje bij de picknicktafel. We zaten daar in de wind met een prachtig uitzicht over een petgat. Vlak naast de picknicktafel ontwaardde ik een kleine vuurvlinder op leverkruid.


Ik hoop wederom nog een keer een grote vuurvlinder te ontmoeten en vast te leggen in De Weerribben.
Denkend aan het gezegde: "Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd", legde ik deze kleine vuurvlinder vast.



Juffers in De Deelen

Woensdag 30 Juli 2014 om 16:41

Afgelopen week was ik dus met Jan in De Deelen. Vanaf de parkeerplaats volgden we het smalle pad langs het water. Er vlogen tientallen juffers rond en dat vroeg om nader onderzoek met de macrolens.


Eigenlijk stond er teveel wind voor macro-opnames, als je echter in de beschutting van het riet bleef dan lukte het om de juffers vast te leggen. Op een gegeven moment kroop ik op de knieën, steeds weer op zoek naar een volgende juffer die wilde poseren.


Deze keer kon ik meerdere keren een paringswiel vastleggen.


Volgens mij waren al deze juffers, lantaarntjes en dan allemaal lantaarntje met verschillende kleuren. Dit lijkt me een vrouwtje vorm rufescens.


Er lijkt qua paringen een willekeur te zijn in de kleuren. Een smeltkroes.


Deze lichtere zalmkleur is ook een lantaarntje, een vrouwtje vorm rufescens.


Bij macrofotografie heb je een kleine scherpte/diepte. Op die manier maak je het onderwerp los van de achtergrond en creëer je een rustige achtergrond . Die rustige achtergrond lukt niet altijd. Henk Jonkvorstl stelde in zijn reactie: "Maar één klein geel stengeltje kan kan de rust in de foto flink doorbreken". Een voorbeel daarvan is foto 2, een bloem verstoort de rust op de foto. In een fotostudio kun je dergelijke zaken arrangeren, in de natuur moet je ermee dealen. Bij een macrofoto van een bloemetje kun je het sprietje weghalen, dat hoef je bij een juffer niet te doen, die is dan allang gevlogen.


Op onderstaande foto bevinden zich de beide juffers niet op gelijke afstand van het brandpunt en bij een kleine scherpte/diepte is het gevolg dat het ene snuitje scherp is en de ander niet.


Een lantaarntje, vrouwtje vorm violacea.


Ieder keer verwonder ik mij weer over de prachtige natuur.

Philip Friskorn aan het werk

Zondag 27 Juli 2014 om 14:35

In december 2012 ontmoette ik per toeval de natuurfotograaf Philip Friskorn. Over die ontmoeting kun je hier lezen. We kwamen aan de praat, ik maakte foto's van hem, plaatste een logje en in de periode erna onderhielden we contact. Philip vroeg mij of ik hem wilde vastleggen in de zomer terwijl hij bezig was met de vogelfotografie. Dat vond plaats in juli 2013. De foto's zou hij gaan gebruiken in zijn nieuwe boek. Tevens gebruikt hij de foto's als toelichting op zijn cursussen en lezingen. Tijdens de cursus vertelde hij zijn leerlingen wat belangrijk is bij de vogelfotografie en één van de punten was dat een vogelfotograaf geen horloge mag dragen. Laat Philip nu net vergeten te zijn om tijdens die fotosessie zijn horloge af te doen. Dus moesten we op herhaling.

En zo stonden we afgelopen week samen opnieuw in De Weerribben in het rietland van mijn zwager. Philip bereidde alles voor en ik maakte de foto's.


We waren die dag redelijk vroeg op pad, we wilden zo hard licht door de hoogstaande zon voorkomen. Ook zou het op een vroeg tijdstip nog niet zo warm zijn.
Philip werkte hard en had het warm en ik niet. ;-)


En nu zonder horloge.


Vanaf het rietland reden we naar Ossenzijl. Onderweg wees Philip op allerlei vogels en bloemen. Hij kent alle vogels en bloemen in dat gebied bij naam.


Toen de fotosessie klaar was zijn we naar café Geertien in Muggenbeet gereden. Café Geertien is al 130 jaar wijd en zijd bekend. Op deze website kun je over de geschiedenis lezen.


Op het terras aan het water was het prima toeven en genoeg te zien.


De professionele, maar vooral de amateurfotograaf kon zich daar prima uitleven.


Een huismus die op een terras een graantje meepikt dat is niet ongebruikelijk maar een vinkje die dat doet, dat zie je niet vaak.


Op zaterdagochtend was ik ook vroeg uit de veren. Voordat het te warm zou worden wilde ik de tuin klaar hebben. Ik begon met het schoffelen omdat overige gezinsleden nog sliepen. Iets later ging aan de gang met de bosmaaier. De bosmaaier gebruik ik o.a. om het onkruid tussen de bestrating weg te krijgen. Er zijn vele manieren om dit onkruid weg te krijgen. Ik vind onze tuin te groot om dit handmatig te doen met een onkruidkrabber. Er is nog een natuurvriendelijke manier en dat ik met kokend heet water over het onkruid gaan, maar ook daar vind ik onze tuin te groot voor. Spuiten met onkruidbestrijdingsmiddelen vind ik in onze tuin onverantwoord.

Het weghalen van het onkruid met de bosmaaier heb ik zelf bedacht, het is effectief en het werkt snel.

De huiszwaluw

Donderdag 24 Juli 2014 om 08:36

Aan de achterkant van de boerderij van natuurmonumenten in Fochteloërveen hebben huiszwaluwen hun nesten gebouwd.


Ze kregen van natuurmonumenten bouwmaterialen en daar was dankbaar gebruik van gemaakt.


Er waren ook zwaluwen die zich helemaal op eigen kracht hebben gered met de bouw van hun nest. Knap zoals ze hun nesten van klei en zand tegen de balk en de muur hebben geplakt.


Gelukkig dat ik op het laatste moment mijn 70 - 200 mm Canon objectief in mijn rugzak heb gestopt, deze kwam nu goed van pas.


Ik werd nieuwsgierig gadeslagen.


Ze hebben maar één doel en dat is eten, eten en nog eens eten.


De ouders hadden het razenddruk. Links op de foto zie je nog net een opengesperd geel bekkie.


Eén van de jongen wurmde zich zover uit het nest, het leek alsof hij de sprong ging wagen.


Maar toen keek hij naar beneden en besloot nog even te wachten, want het was wel erg hoog. ;-)


Hier kreeg een jong een waterjuffer als lekkernij. Doordat de ouder net wegvloog had mijn Autofocus en Imagestabilizer het moeilijk met deze onverwachte beweging en zijn de foto's niet scherp geworden. Ik vond het wel zo'n bijzonder gezicht dat ik de foto's toch heb geplaatst.




Het liep al tegen de middag en de temperatuur was al flink opgelopen. Ik stond daar echter heerlijk in de schaduw te fotograferen.


Van tijd tot tijd kroop een ouder in het nest, er moest immers binnenshuis ook nog worden schoongemaakt. Men moet tenslotte niet het eigen nest bevuilen.


Net toen ik bedacht dat ik voldoende materiaal had verzameld belde een "Jong" van huis en vroeg: "Mamma waar blijf je toch, je bent al zo vroeg vertrokken en nog niet thuis, gaat alles goed daar?


Een boodschap naast de bezorgde vraag was: "Kom je zo naar huis, want we hebben het plan opgevat om met elkaar te gaan varen en we hebben een kapitein nodig". En zo voeren we 's middags over de Gieterse wateren en zwommen we in de Beulakerwiede om af te koelen.
Het was weer een dag met een gouden randje.

Oranje zandoogje, koraaljuffer, graspieper en paapje

Maandag 14 Juli 2014 om 20:50

In Fochteloërveen fietste ik de heide op. Aan weerszijden van het schelpenpad bloeide het jacobskruiskruid.


Op de plant zat een zebrarups. Het is de rups van de Sint-Jacobsvlinder. Deze rupsen slaan de gifstoffen uit jacobskruiskruid op, waardoor ze later als vlinder oneetbaar zijn.


Ik parkeerde mijn fiets en verliet het schelpenpaadje voor een wandeling over de heide. Het gebied wordt daar steeds natter en dat is gunstig voor een aantal dieren in dat gebied. Een zeldzame vlinder, het veenhooibeestje gedijt daar steeds beter, zie dit linkje.


Op 1 juli liepen we over hetzelfde pad en troffen daar Judith Bouma. Ze was daar samen met een medewerker van Natuurmonumenten de veenhooibeestjes aan het tellen.


Ze had een kleine verrekijker en een camera met macro-objectief bij zich. Judith heeft een eigen website


Ook het eenarig wollegras en de zonnedauw doen het goed in het natte gebied.


Tijdens de wandeling lukte het me om een mannetje koraaljuffer vast te leggen.


Ik heb lange tijd gespeurd naar veenhooibeestjes, maar niet gezien. Wel fladderden er heel veel oranje zandoogjes rond.


Maar rondfladderen en vastleggen op de gevoeligde plaat dat zijn twee verschillende dingen.


De vorige keer vertelde de medewerkster van Natuurmonumenten iets over dit gebied. Dit stuk van het Fochteloërveen vergt veel onderhoud, anders staat in een mum van tijd het gebied vol met bomen. Gelukkig kunnen ze hierbij terugvallen op een grote groep vrijwilligers. Ze vertelde dat het lastig is om het alle spotters naar de zin te maken. Je hebt vogelspotters, vlinderspotters, slangenspotters etc en iedere groep heeft weer andere wensen. "Wij zijn groen, maar dergelijke mensen zijn donkergroen" zo vertelde ze ons. "De één wil het wat natter, de ander wat droger. De volgende wil wat meer bomen en de ander minder bomen".

En onder welke categorie val ik? Ik ben een allesspotter en vooral een allesgenieter.
Doordat ik ongemerkt al langere tijd daar had rondgestruin en de zon steeds hoger klom, werd het toch wel heel warm op de open vlakte. Het werd tijd om langzaam richting fiets en auto te gaan.


Een vogel zat te zingen in een boompje. Met mijn Sony kon ik de vogel dichtbij halen. Voor het determineren had ik wel een hulplijn ingeroepen en wel van een natuurfotograaf. Het is een graspieper. "Voor de Graspieper zijn er een aantal bijzondere kenmerken, te weten de oogstreep en de baard, maar vooral het patroon op de borst en de geelachtige snavelbasis met donker boven en onder en de punt. Ook de kleur van de poten is kenmerkend. Heb je toevallig meer gemaakt, mogelijk zie de daar de zeer lange achternagel", schreef Philip.


Een eindje verder trof ik het weer dat een vogeltje voor mij wilde poseren. Het is een jong mannetje Paap (voorheen Paapje). Het Paapje is overduidelijk een juveniel mannetje. Dit vogeltje staat op de rode lijst.


Al met al was het een prachtige ochtend met een mooie vangst. Ik neem jullie nog een keer mee naar het Fochteloërveen. Aan het eind van de ochtend stond ik nog een tijdje te fotograferen bij het informatiecentrum van Natuurmonumenten.

Volgende 5