Home

Laatste logjes

Overdenking
Gala
Grijze golf schaatst in T…
Chinezen in Giethoorn
Giethoorn in rust
Een kleurrijke school
Kerk en klokkenstoel in K…

Laatste reacties

Zem: Mooie foto's en een hele …
Hendrika: Mooi blog Jetske! Jullie …
anna: Prachtig weergegeven in w…
Klaske: wat mooi in woord en beel…
Sandra: haha, wat een leuk filmpj…
Sandra: Mooi Jetske! Hoe confront…
Rob Alberts: Prachtige foto's! Ik wen…
PeterDM: Wat heb je dat mooi gesch…
Henk Jonkvorst: Mooie ode aan je fotomaat…
willy: knappe foto's .. met een…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Overdenking

Zaterdag 20 December 2014 om 17:30

Een paar weken geleden maakten Jan en ik een fotokuier in Weinterper Skar en bij Het Witte Meer. Jan liet er hier en hier mooie series van zien. Ik gebruik de foto's, die ik toen maakte, voor een overdenking. En in die overdenking wil ik aandacht besteden aan mensen die chronisch ziek zijn, mensen die weten dat ze nooit meer beter worden. Mijn fotomaatje en vriend, Jan is één van die mensen. Een mens die op een bewonderenswaardige manier omgaat met zijn ziekte, Multiple Sclerose, in de volksmond MS genoemd.

Ik mag zo nu en dan een klein stukje met hem meelopen ...


"Als je gezond bent heb je duizend wensen, als je niet gezond bent, maar één..."


Als je niet meer boven de toppen van de bomen kunt vliegen, ga je lager vliegen.


Als je niet meer over een hindernis kunt stappen, dan loop je erom heen.


Als je tegen je grens aanloopt....


...kies je een pad langs die grens.


Als het bos donker is, kies je een pad met zonnestralen.


Als je niet meer kunt hardlopen ga je wandelen, met daarbij een dankbaar gevoel dat je benen je nog kunnen dragen.


Als anderen kiezen voor hobbels dan kies jij voor effen terrein met een bankje.


En dan geniet je van de "kleine dingen" in het leven, die dan zo groots blijken te zijn.


Door mijn werk als verpleegkundige kom ik wekelijks in contact met mensen die een chronische ziekte hebben en met mensen die weten dat ze niet meer beter worden. Ik ben dankbaar dat ik dat werk kan en mag doen. Ik besef heel goed dat de wereld van diegene die zelf ziek is heel anders is dan de wereld van een naaste c.q. mantelzorger en zorgverlener. Je weet pas echt hoe iets is, als je het zelf meemaakt.

Ecokathedraal in Mildam

Woensdag 26 November 2014 om 20:40

Vorige week maakten Jan en ik samen een fotokuier. Op die dag was het bewolkt en de zon liet zich niet zien. Jan stelde voor om weer eens samen naar de Ecokathedraal te gaan. Ondanks dat het weer niet echt meewerkte hadden we een mooie en gezellige fotokuier.


"Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof, "'ecotect" en landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012). De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare processen te starten in binnen- en buitenland". Het is prachtig te zien zoals het werk door mensenhanden en de natuur hier hand in hand gaan.


Vorige week zaterdag hadden we een prachtige zonnige najaarsdag en besloot ik opnieuw naar de Ecokathedraal te gaan. Ik wilde eens zien of er veel verschil zou zijn tussen de Ecokathedraal bij bewolking en de Ecokathedraal in een najaarszonnetje. Er was wel verschil, maar geen verschil van dag en nacht. De hoge bomen die rond het project staan houden de laagstaande zon aardig tegen.


Hierboven staat een poort die de mooie naam "Porta Celi" (Hemelpoort) heeft gekregen. Jan heeft er op zijn weblog een informatief stuk over geschreven. Tevens verwijst Jan daar naar een filmpje van Omrop Fryslân TV.


Het terrein van de Ecokathedraal wordt omzoomd door een slootje. Lopend op een pad buiten het terrein heb je goed zicht op een degelijk stuk bouwwerk. Vanaf dit punt is het onneembare vesting.


De tegels zijn gevangen door de boom om ze vervolgens tot in lengte van dagen vast te houden...


Ik hou van passen, meten en stapelen, wat dat betreft zou ik daar best vrijwilliger kunnen worden. ;-)


Jan en ik kwamen tot de conclusie dat de rechter helft van dit bouwwerk waarschijnlijk opnieuw is gestapeld. In het middenstuk liggen de stenen los, echter in de stapel als geheel zit geen beweging.


Een paars bloemetje waar ik niet de naam van weet. Onder de bezoekers zitten vast bloemenkenners, die me kunnen helpen aan de naam.


Een bouwwerk in herfsttooi.


Een bijzondere plaats.


Weer aangekomen bij "Porta Celi" kon ik concluderen dat een rondgang met een zonnetje erbij net iets kleurrijker was maar dat een rondgang met bewolking en met Jan erbij een stuk gezelliger was.

Jonen

Donderdag 20 November 2014 om 22:20

Al wandelend richting Jonen vertel ik jullie iets over dit landschap.

Het kraggenlandschap is het meest karakteristieke landschap van Noordwest Overijssel. Het kenmerkt zich door een grote variatie van water en land. Na de veenafgravingen trad er in de trekgaten (petgaten) een verlandingsproces op, waarbij verschillende verlandingsstadia elkaar opvolgden. In dit proces worden de volgende stadia onderscheiden: open water, jong verlandingsgebied, moeras, rietland, grasland, veenheid, struweel en moerasbos.


Ieder stadium heeft zijn eigen vegetatie. In het eerste stadium groeien er allerlei waterplanten waaronder de krabbescheer. Na verloop van tijd komen er planten als lisdodde en riet. Geleidelijk vormen zich dan "kraggen", dat zijn dikke pakketten van wortels en plantenresten die op het water drijven. De kraggen zijn alleen door wortels met de boden van de veenplas verbonden.


De kragge, kan zolang de verlanding ongestoord doorgaat, wel een meter dik worden ten gunste van grassen en heide. Al snel komen er struiken en bomen zoals els, berk, wilg en gagel. In het laatste stadium is de kragge zo dik dat de gronden weer beloopbaar zijn en gebruikt worden als hooiland.


In de natuurgebieden De Wieden en De Weerribben zijn al deze verlandingsstadia aanwezig. Bij een natuurlijk verloop verdwijnt echter op den duur de diverstieit van het kraggenlandschap en zou het gebied veranderen in één groot moerasbos. Natuurmonumenten en Staatbosbeheer voeren een beheer uit waardoor de diversiteit in stand wordt gehouden. Hier zijn belangen van de natuur, de recreant en de rietteler het best mee gediend.


Inmiddels zijn we aangekomen in Jonen. Jonen was vroeger een overslagplaats voor turfschippers. In de zestiende en zeventiende eeuw was de Walengracht een belangrijke verbinding naar de zeehaven in Blokzijl en Zwartsluis. In het verleden, na de vervening, hadden de Jonegers kleine melkveebedrijven. De neveninkomsten kwamen uit visserij en rietteelt. Nu telt het gehucht acht woningen. Het merendeel wordt bewoond als tweede woning.


Het kan zijn dat de naam "Jonen" afkomstig is van de Franciscaner monnik Jona, die zich hier samen met zijn vrouw Marcella vestigde. Ook kan het gehucht zijn naam danken aan het begrip "Joon". Dat was een drijvend tonnetje met een vlag erop, het gaf aan waar de visnetten lagen. Men weet niet welke uitleg de juiste is.


Als fietser moet je bij de flauwe bocht al wel gaan remmen, want anders fiets je zo het water in.


Als je aan de waterkant staat kun je alleen maar vooruit en achteruit kijken, het zicht op zij, op de tuinen wordt belemmerd door dichte begroeiing. Het pontje lag zoals gebruikelijk te wachten aan de overkant en de pontbaas zat zijn tijd te doden in een prachtig rietgedekt onderkomen. Het pontje verzorgt de oversteek over de druk bevaren Walengracht. Deze oversteek is de verbinding tussen Dwarsgracht en Blokzijl. De bewoners van Jonen parkeren hun auto aan de overkant en steken met de pont of met hun eigen boot de Walengracht over.


Zonder dat ik de bel gebruikte had de pontbaas in de gaten dat er klandizie voor hem was.


Ik was zijn enige passagier en ik vroeg hem of ik wel een keer heen en weer mocht. Dat vond hij geen probleem. De overtocht, enkele reis kost 1,10 euro. En wat kostte een retourtje voor mij?


Tijdens de korte overtocht ben ik een stukje wijzer geworden, door belangstellende vragen te stellen aan de pontbaas. Onderwijl maakte ik een foto richting het zuiden...


...en een foto richting het noorden.


Nadat hij mij weer keurig aan de kant van de Dwarsgracht had afgeleverd spoedde de hij zich naar de overkant, alwaar twee fietsers stonden te wachten. De televisie en computer met internetverbinding moesten nog even op hem wachten.


Ik heb in mijn leven tientallen keren gevaren door de Walengracht en heb daar vele malen geschaatst, maar ik was nu pas voor de tweede keer met het pontje overgevaren.

Verhuizen over water

Woensdag 19 November 2014 om 20:27

Vanaf Dwarsgracht vervolgde ik mijn weg richting Jonen, achter de snelle postbode aan.


Vanaf het stalletje liep ik over de Jonenweg naar het westen. Jonen is alleen te voet, per fiets op per boot te bereiken. Vanaf Dwarsgracht is het pakweg 2 kilometer lopen naar Jonen.


Als je gaat verhuizen naar Jonen worden je spullen per boot naar Jonen gebracht. Onderweg kwam ik de verhuizers tegen. Ik zag echter een vreemd tafereel, in plaats van dat ze de aanhangmotor gebruikten, waren ze aan het "punteren" met een lange balk.


Het bleek dat ze zonder benzine zaten. Gelukkig was de redding nabij, een man op een fiets bracht een volle jerrycan met benzine.


Ik heb wel even mondiaal ingezoomd op hun logo, ook erkende verhuizers moeten zorgen dat ze voldoende benzine bij zich hebben.


Gelukkig konden ze op motorkracht hun vaart vervolgen.


Met de lege dozen koersten ze naar Dwarsgracht,


want daar stond de verhuiswagen met huisraad.


Ik wandelde verder naar Jonen...

Dwarsgracht

Maandag 17 November 2014 om 17:53

Een tijdje geleden maakte ik op een mooie najaarsdag een wandeling in Dwarsgracht, op de Dwarsgracht of over de Dwarsgracht. "Wat zou eigenlijk de juiste omschrijving zijn?", vroeg ik me af, tijdens het schrijven van deze tekst. Ik parkeerde mijn auto op de parkeerplaats van café, restaurant "De otterskooi". Eigenlijk heb je ook geen andere keuze, want de weg eindigt hier voor de auto...
In plaats van dagjesmensen werd het terras nu ingenomen door bossen riet. Een gedeelte van het dak van het restaurant werd opnieuw gedekt.


Dwarsgracht is een kern in de gemeente Steenwijkerland en ligt 3 kilometer ten westen van Giethoorn. Het dorp heeft lintbebouwing langs de gracht en telt circa 150 inwoners. De naam van de plaats is ontleend aan het feit dat de gracht waaraan het plaatsje zijn naam dankt, dwars op zowel de Jan Hozengracht, Cornelisgracht, Bouwersgracht en de Thijssengracht ligt. De plaats is voor 1800 gesticht ten tijde van de turfwinning in het gebied vanuit de plaats Giethoorn. Klik hier voor een kaartje in Google Maps.




Op Dwarsgracht vind je veel en grote hortensia struiken.


De mensen aan de rechterkant van het water hebben een weg achter hun huis. De mensen die aan de linkerkant van het water wonen moeten alles te voet, per fiets of per boot vervoeren.




Dit vind ik nu zo gastvrij gebaar, de stoeltjes staan al klaar. Uiteraard heb ik even op een stoeltje gezeten. Met de nadruk op éven.


Het was heerlijk rustig op de Dwarsgracht. Al genietend, fotograferend wandelde ik verder.


De huizen op de Dwarsgracht staan soms in schril contrast. Op onderstaande foto staat, denk ik, het oudste huisje van de Dwarsgracht.


... en dit huisje staat er tegenover mét een leuk bootje ervoor.


Ik kwam aan bij een bronzen beeld: "De Baggeraar". Dit beeld is gemaakt door Janno Petter, een beeldend kunstenaar die woonde op de Dwarsgracht. Janno is in 2010 overleden. De familie van Janno heeft zijn werk tentoongesteld in het museum achter de boerderij. Deze boerderij staat vlak bij dit beeld.


Nadat ik de brug was overgestoken kwam ik aan bij een, in het oog springend, stalletje. Het stalletje staat vol met gezellig uitziende en nuttige producten. In het stalletje ligt een papier met daarop de volgende tekst.
Noabers van Zudert
Toen Gerrit Petter rond de eeuwwisseling stopte met zijn boerenbedrijf In Dwarsgracht Zuid dreigde de omgeving te verruigen aangezien die niet meer gemaaid en begrazen werd. Toen we ons realiseerden dat we na verloop van tijd in moerasbos (broekbos) zouden leven hebben we besloten daar zelf wat aan te gaan doen. Met medewerking van enkele beroepskrachten die voor ons konden maaien en door zelf de handen uit de mouwen te steken bij het hooien, het sloten schonen en houtbosjes kappen, is het ons gelukt het cultuurlandschap in ere te herstellen


Om de kosten voor het laten maaien te dekken maken we diverse producten die we hier te koop aanbieden. De diverse jam's en chutney's zijn gemaakt van zuiver biologische producten voor het grootste gedeelte van de Dwarsgracht. Het vruchtgehalte is meer dan 70 % en de rest is (gelei) suiker. Dus zonder toevoeging van smaak- en kleurstoffen of andere conserveringsmiddelen.


Gewapend met een potje cranberry jam in mijn rugtas wandelde ik verder, maar daarover een volgende keer.

Volgende 5