Home

Laatste logjes

Kuikens in de kas
Spin in de avondzon
Texel, 150 jaar vuurtoren
Texel, Oudeschild
Parende vlinders, het bon…
Kolibrievlinder bij de vl…
Open dag faunapassage Wee…

Laatste reacties

klaproos: ach wat leuk jetske, d…
Hendrika: Ohh, wat schattig, kan ik…
Jan K. alias Afan…: Mooi verhaal met zoals ge…
Hanny: Leuk zo'n koppeltje kuike…
Henk Jonkvorst: Dat noem ik nog eens echt…
willy: een mooie reeks waarbij d…
m vd fotokraam: Als kind gooide ik wel ee…
Jetske: @Jan K, ik moest ook aan …
klaproos: bijzonder fenomeen hé je…
Hanny: Dat is echt genieten als …

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Parende vlinders, het bont zandoogje

Maandag 08 September 2014 om 23:04

Nadat ik o.a. de kolibrievlinder had vastgelegd streek ik neer in de zon op het terras. Ik voelde wat kriebelen op mijn blote onderbeen. Parende bonte zandoogjes waren op mijn been neergestreken. Terwijl ik stil bleef zitten pakte mijn eega voor mij de camera met macrolens. Ik kon in alle rust de vlinders vastleggen. Ik zei tegen mijn eega dat ik toch wel een geluksmiddag had, eerst de kolibrievlinder en even later dit paartje, waarop hij zei: "Je hebt met name geluk dat je vanmiddag net je benen hebt onthaard, anders moest je op de computer dat allemaal wegklonen". Ja, ja, ik heb een man met humor. ;-)

De foto's zijn niet gekropt. Ik heb de foto's gelardeerd met tekst uit een biologieles.


Het enige doel van een vlinder is, het vinden van een partner van het andere geslacht, zich te vermenigvuldigen en dus het soort in stand te houden. Vele van hen wijden zich zó aan deze taak, dat ze niet eten. Ze bedrijven uitsluitend de liefde en na de paring en het afzetten van de eieren sterven ze. Bij veel soorten vindt de paring al, kort na het uit de pop komen, plaats. Bij anderen zijn de vlinders pas later geslachtsrijp. Het laatste is vooral het geval bij soorten die als vlinder overwinteren en pas daarna in het voorjaar paren.


Over het algemeen moet het mannetje een vrouwtje zoeken. De mannetjes moeten bij het verwerven van een 'bruid' wèl haast maken, omdat de vrouwtjes niet zonder meer op hen blijven wachten. Veel dagvlindersoorten voeren regelrechte baltsvluchten uit. Dingen er meerdere mannetjes naar de gunsten van een vrouwtje, dan komt het vaak tot turbulente luchtgevechten en jagen ze elkaar achterna. Bij het zoeken naar een partner oriënteert het mannetje zich bijna uitsluitend op kleur. Vorm en grootte van het vrouwtje spelen slechts een ondergeschikte rol. Zo kan het gebeuren dat ze een baltsvlucht voor een kleurig object uitvoeren, in de veronderstelling dat ze een vrouwtje voor zich hebben.


Dagvlindervrouwtjes geven hun bereidheid om te paren te kennen door met neergeklapte vleugels en omhooggericht achterlijf op een bloem te gaan zitten en haar gehele lichaam te laten trillen.


Nu kan het mannetje met de paring beginnen door zijn uitwendige genitaliën met de passende uitwendige genitaliën van het vrouwtje te verankeren. Deze 'verankering' is bijzonder hecht en het paartje kan zelfs gedurende de paring vliegen. Hierbij vliegt één van de partners (meestal het mannetje) en laat de ander zich geheel bewegingsloos meevoeren.


De organen voor de paring zijn bij het vrouwtje inwendig. Bij het mannetje bestaan deze organen hoofdzakelijk uit uitwendige aanhangsels aan het achterlijf. De paringsorganen werken volgens het sleutel/slotprincipe, wat wil zeggen dat ze uitsluitend passen bij partners van dezelfde soort.


Bij dagvlinders duurt de paring gewoonlijk enkele uren. Nachtvlinders blijven vaak maximaal twee dagen met elkaar verbonden.
Gewoonlijk wordt het vrouwtje slechts éénmaal bevrucht.


Paring en bevruchting vinden bij vlinders onafhankelijk van elkaar plaats. De overgedragen zaadcellen worden door het vrouwtje in een blaasje opgeslagen en de eieren worden bij het afzetten stuk voor stuk bevrucht. Bij de meeste vlinders beginnen de vrouwtjes onmiddellijk na de paring met het afzetten van de eieren.


Zandoogjes vallen, door hun kleur, tussen de beplanting vaak niet op. Het was dus wel boffen dat ze neerstreken op mijn onderbeen. Ik zal nog wel verklappen dat ik toch nog één minihaartje moest wegklonen. Een haartje dat op de macrofoto's wel heel prominent aanwezig was. ;-)

Kolibrievlinder bij de vlinderstruik

Zondag 07 September 2014 om 16:37

Op deze zonnige zondagmiddag bezochten veel vlinders onze vlinderstruik. Ze trokken zich er niets van aan dat we op het terras pal naast de vlinderstruik zaten. Bij het zien van al die vlinders begon mijn fotografiehart steeds sneller te kloppen en pakte ik mijn camera met macrolens. Ik legde de atalanta vast én deze dagpauwoog.


Plotseling verscheen er een kolibrievlinder in mijn beeld. Wat een geluk.


De Kolibrievlinder is een dagactieve nachtvlinder en dankt zijn naam aan het vogeltje de kolibrie. Als hij bezig is met het verzamelen van nectar hangt hij als een kolibrie "stil" in de lucht. Al vliegend slurpt hij met zijn lange tong de nectar uit de bloem. Een kolibrievlinder komt zeer algemeen voor, toch zie ik ze niet vaak vliegen.


Zien is een eerste, maar vastleggen is een tweede. In dit filmpje is goed te zien wat het foerageergedrag is van deze vlinder.




De vlinder heeft een bijzonder uiterlijk, het lijkt wel een vliegende vis.


Bij deze sessie koos ik voor ISO 800, een ruime scherpte/diepte en een korte sluitertijd van 1/500. Ondanks de snelle sluitertijd kun je op deze foto de beweging van de vleugels zien.


Op deze zondagmiddag werd ik getrakteerd op nog een mooi fotomoment, maar daarover de volgende keer meer.

Open dag faunapassage Weerribben - Wieden

Zaterdag 06 September 2014 om 11:04

Vandaag neem ik jullie mee naar het vervolg op de serie, "Project Wetering Oost en West is gereed".

Van Steenwijk naar Blokzijl loopt de N333. In deze weg ligt, ter hoogte van de Wetering, een vaste brug en wel de Weteringbrug. Deze brug vormt een prima passage voor boten, zwemmers en laagvliegers. Volgens de kenners was dat niet voldoende en moest er een passage bijkomen.


Honderd meter ten westen van de Weteringbrug werd een nieuwe brug gemaakt. Eigenijk mag je het geen brug meer noemen maar heet het een ecoduct of faunapassage. Dit onderdeel van het project "Wetering Oost en West" oogstte veel kritiek. De plaatselijke bevolking vond het pure geldverspilling.


Op zaterdag 30 augustus was er een open dag bij de faunapassage. Gewapend met camera besloot ik een kijkje te nemen.


De faunapassage is 80 meter breed. De passage bestaat uit droge en natte gedeelten, waarmee een vrije doorgang van dieren tussen de Weerribben en de Wieden mogelijk is gemaakt.
Tijdens de open dag stonden er onder de brug medewerkers van de Provinciale Waterstaat van Overijssel om uitleg te geven over dit project.


Wij werden gefilmd door de cameraman van RTV Oost. De uitzending over de faunapassage is hier te zien, start bij 5:25 minuten. Ik ben even in beeld, in blauwe jas, bij 6:45 minuten.


De afdrukken op de muur zijn al veelbelovend. Op het bord staan de dieren die hier gaan passeren. Jammer dat de mens onder de brug niet meer welkom is, anders zou je met de camera zo klaar gaan staan. ;-)
Geleedpotigen: grote vuurvlinder, gevlekte witsnuitlibel, gestreepte waterroofkever, zilveren maan, aardbeivlinder, moerassprinkhaan, gouden sprinkhaan, zompsprinkhaan, noordse winterjufer, donkere waterjuffer en groene glazenmaker.


Reptielen/amfibieën: ringslang, poelkikker en heikikker.
Zoogdieren: meervleermuis, otter, bever, dwergmuis, waterspitsmuis, ree en boommarter.
In het kerkje op de achtergrond ben ik gedoopt.


Vogels: roerdomp, purperreiger, porseleinhoen, watersnip, zwarte stern, aalscholver, bruine kiekendief, rietzanger, grote karekiet, kwartelkoning, paapje, snor, fuut, kleine zwaan, kolgans, grauwe gans, smient, krakeend, tafeleend, kuifeend, nonnetje, grote zaagbek, visarend en blauwborst.
Rechts op de foto is een dijkje te zien. Dit dijkje moet er ook blijven. Het waterpeil aan de kant van Muggenbeet (rechts) is een meter hoger dan aan de Weteringkant.


Bij het oorspronkelijk plan, van voor de crisis, wilde men dit stuk weg op palen plaatsen. Kosten 55 miljoen. Gelukkig ging dat plan niet door. Het project zoals het nu is uitgevoerd kostte circa 6 miljoen euro. Financiers zijn de provincie Overijssel en de gemeente Steenwijkerland.
De brug is een degelijk bouwwerk geworden. Het hout (Piquia) van de leuning gaat 50 jaar mee. Het brede fietspad is door een vangrail gescheiden van de hoofdrijbaan. Door het monteren van halve boomstammen tegen de vangrails heeft men gepoogd het geheel een natuurlijke uitstraling te geven.


Een fietspad slingert door, het nog maagdelijk, landschap.


Bij dit project zijn meteen de op- en afritten bij de bestaande brug verbeterd. De verkeersveiligheid is daardoor verhoogd.


In de tent konden de volwassenen zich laten voorlichten en de kinderen konden zich laten schminken.

Project Wetering Oost en West is gereed

Maandag 01 September 2014 om 20:05

Vorige week vrijdag was de opening van het project Wetering Oost en West. De officiële opening werd verricht door Overijssels gedeputeerde Hester Maij. Voor de opening was ik niet uitgenodigd maar vanwege deze mijlpaal ben ik zondagochtend naar het gebied gegaan om een fotoserie te maken.


In november 2012 is men gestart met dit project. Voor de start zagen de polders van Wetering Oost en West er zo uit zoals op onderstaande foto. Aan de oostkant van de Wetering (kijkend vanuit de toren naar het zuiden) is nog een stukje landbouw gebleven.
Aan de horizon ligt het dorp waar ik op school zat. Toen ik als kind van school naar huis fietste genoot ik al van wolkenluchten. Op de foto is te zien dat zon, wind en wolken een spel spelen. Als kind speelde ik, al fietsend, met ze mee. Ik probeerde zo hard te fietsen dat ik de schaduw voorbleef...


Onderstaande foto heb ik uit het archief gehaald. Zo zag het gebied er uit in april 2013. Ik schreef erover op mijn weblog, zoals hier en hier is te lezen.


Al in een vroeg stadium werd de vogelkijkhut gebouwd. Op zich was dat bijzonder omdat je zou denken dat een dergelijk bouwwerk een sluitstuk is bij zo'n project. Met al die grondwerkzaamheden was er immers nog geen vogel te bekennen. Totdat het project klaar was deed het gebouw in ieder geval dienst als uitkijktoren.


Met dit project is het natuurgebied Weerribben-Wieden uitgebreid met een oppervlakte van 313 hectare. Het gebied is zo ingericht dat er een moeras kan ontstaan waarin volop ruimte is voor bijzondere diersoorten, zoals de purperreiger en de otter. Voor de purperreiger is een apart eiland aangelegd. Het is de bedoeling dat hier in de toekomst nestgelegenheid ontstaat voor deze sterk bedreigde vogel. Wetering Oost vormt een belangrijke schakel in het vergroten en versterken van de laagveenmoerassen van de Weerribben. Het gebied wordt ingericht voor de ontwikkeling van laagveenmoeras én open water.


De muur voor de oeverzwaluwen werd geplaatst aan het eind van het voorjaar. Een fotoverslag daarvan is te zien bij Hottinga: http://zwaluwwand.hottinga.net/ (Bij het invoegen van de site in HTML werkt het linkje niet). De wand werd aan de late kant geplaatst wat betreft het broedseizoen, men was er dan ook vanuit gegaan dat er dit jaar niet meer gebroed zou worden door de oeverzwaluw. Maar tot ieders grote verrassing wisten de oeverzwaluwen de muur al snel te vinden en werd de muur dit jaar al volop gebruikt. Op 2 juli was ik daar met Jan. We maakten daar o.a. foto's van de voerende oeverzwaluwen.


Provinciedichteres Heleen Bosma droeg tijdens de opening het volgende gedicht voor:
‘Vederlicht is onze ziel
Van dons en zijdezacht
Wij zijn een stipje in het zwerk
Een knipoog naar de zwaartekracht'
Dit gedicht wordt aangebracht op de zwaluwwand bij de vogelkijkhut, zodra de zwaluwen klaar zijn met broeden.


De kosten voor het project Wetering Oost en West bedragen circa 13 miljoen euro met als financiers de provincie Overijssel, het waterschap Reest en Wieden en de gemeente Steenwijkerland. Dienst Landelijk Gebied van het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie heeft het project begeleid. Wetering Oost en West worden nu overgedragen aan Staatsbosbeheer, die het beheer gaat uitvoeren. Het is te hopen dat Staatsbosbeheer het beheer goed kan uitvoeren, zij hebben immers te kampen met financiële problemen. Er werkt nog maar een fractie van het personeel van wat er vroeger in het veld werkte.


Het natuurontwikkelingsgebied kan ook dienst doen als waterberging voor maar liefst 2,4 miljoen m³. Door de klimaatverandering kunnen gemalen Noordwest-Overijssel niet langer beschermen tegen wateroverlast. Daarom geeft waterschap Reest en Wieden het water meer ruimte. Er zijn twee grote opslagplaatsen voor water gemaakt.


Door het openzetten van een klep van de nieuwe inlaten kunnen beide gebieden eenvoudig en snel vol stromen. Het is even eenvoudig om het water weer af te voeren als het peil is gezakt.


Het plaatsje Wetering heeft lintbebouwing langs de vaart, de Wetering. De huizen hebben allemaal een tuin aan het water. Achter die huizen loopt een weg. En aan de andere kant van die weg is dus dit plan gerealiseerd. Om eventuele overlast van muggen te voorkomen, is er een droge strook gemaakt tussen de bebouwing van Wetering Oost en Wetering West en de nieuwe natuur. En nu maar hopen dat de muggen dit ook weten. ;-)
Een brede 'kwelsloot' moet er voor zorgen dat de bewoners hun voeten droog houden.
Links op de foto, bij de hoge boom is mijn geboortegrond.


Binnen dit project is er een weg verwijderd en zijn er twee wegen opgehoogd. In totaal is er 1,6 miljoen m³ grond verzet. Dat staat gelijk aan een rij vrachtauto's met grond met evenveel kilometers van Wetering tot aan Barcelona. De werkzaamheden bij Wetering West legde ik ook vast en die serie is hier te zien. Het nieuwe natuurgebied Wetering-West is een zeer belangrijke schakel in de verbinding tussen de Wieden en de Weerribben. Het gebied wordt ingericht ten behoeve van moeras.
Onderstaande foto maakte ik in maart 2013.


Doordat die wegen zijn opgehoogd (tot dijkhoogte) heeft men nu een prachtig uitzicht over de niewe natuurgebieden. Onderstaande foto is genomen vanaf de Rietweg (weg tussen Wetering en het gehucht Nederland) richting het noorden.


Om dit nieuwe onderdeel van het grootste laagveenmoeras van Noordwest-Europa te kunnen beleven is een fietspad aangelegd van zes kilometer lengte, een aanzienlijke uitbreiding van het fietspadennetwerk in Noordwest-Overijssel..


Aan de horizon op bovenstaande foto is een brug te zien. Daarover schrijf ik een volgend log.

Texel, De Slufter

Zaterdag 30 Augustus 2014 om 17:14

Tijdens onze vakantie maakten we een wandeling in De Slufter. Dit prachtige natuurgebied is ontstaan door dijkdoorbraken en onder invloed van getijden. Omdat we van plan waren een fikse wandeling naar de zee te maken en omdat het hard waaide besloot ik om mijn Canon 5D thuis te laten en te kiezen voor de compacte Sony Cybershot.


De Slufter is een uniek gebied, doordat het in open verbinding staat met de Noordzee. Na een aantal mislukte pogingen om er een landbouwpolder van te maken, werd aan het begin van de 20e eeuw besloten het zeegat open te laten.


Bij vloed loopt het zeewater van de Noordzee tot achter de duinen.


De vloed zorgt voor de aanwas van veel kleine dieren en voedingsstoffen. Bij eb vormt het slib van het zeewater rustige poelen en een krekenstelsel. Er ontstaat een rijke vegetatie die op zijn beurt een trekpleister is voor grote aantallen vogels. Het grootste deel van De Slufter wordt als vogelreservaat beheerd; alleen het zuidelijke gedeelte is vrij toegankelijk.


In het noordelijke stuk broeden veel vogels, zoals eidereend, bergeend en kluut. Daarnaast is natuurgebied De Slufter een foerageer- en rustplaats voor de lepelaarskolonie van het aangrenzende natuurgebied De Muy. Ook de bruine en de blauwe kiekendieven, de aalscholvers, de rietzangers vinden hier hun eten. In de Sluftergeul leven zeedieren als krabben, garnalen en platvis.


De Slufter wordt beweid door schapen, die door het eten van de kwelderplanten bij voorbaat al gezouten zijn. Kenmerkend voor De Slufter is de kweldervegetatie met planten als zoutmelde, zeekraal, de geurige zeealsem en het lamsoor, waarvan de bloemen in de zomer het hele gebied paars kleuren.
Onderstaande foto is gemaakt tijdens de vakantie vorig jaar. We waren toen acht dagen later in De Slufter dan dit jaar. De lamsoor bloeide toen nog volop, terwijl dit jaar de lamsoor nagenoeg was uitgebloeid.


Dichtbij de Noordzee bleven we een tijdje staan bij een brede geul. Het werd eb en het water kolkte terug naar de zee. In het midden van de geul leek het diep en de stroming was zeer sterk. Het leek me dat je niet in het water moest vallen, want dan zou je het niet winnen van de sterke stroming.


Terwijl ik al fotograferend door de zoeker keer, verscheen er plotseling een viervoeter in beeld.


Deze jongen liep over de rand en trapte met zijn linker voet steeds een stukje van de rand af. Eén verkeerde stap en hij zou in het kolkende water belandden. Deze jongen heeft een leeftijd waarbij hij de gevaren niet overziet. Zijn vader, die toekeek had volgens mij wijzer moeten zijn. Ach, misschien zie ik wel teveel gevaren in het leven ...


Eenmaal aangekomen op het strand zagen we een dreigende lucht aankomen.


Gelukkig had ik een plastic draagzak mee waar de camera in zou kunnen en voor de rest rekenden we erop dat we een dikke regenbui over ons heen zouden krijgen.


We begonnen snel aan onze terugtocht.


Wonder boven wonder schampte de bui langs ons en kregen we uiteindelijk maar tien druppels regen.


Aan het einde van onze wandeling zagen we dit tafereeltje. Moeders kon roepen wat ze wilde, maar hij bleef in het water.


Uiteindelijk moest ze het mannetje bij de arm pakken om hem op het droge te krijgen. Ze glimlachte wel om deze actie of ze verbloemde haar boosheid omdat er veel publiek bij stond.

Volgende 5