Home

Laatste logjes

De huiszwaluw
Van een roodpootschildwan…
Urk, foto's van een gast
Een fotosessie bij 33 gra…
Oranje zandoogje, koraalj…
Kraanvogels gezien ...
Een veenlijk in Fochtelo…

Laatste reacties

jane: Prachtige serie Jetske
willy: prachtige foto's... nog…
aargh: Schitterende foto's!
Henk Jonkvorst: Het zijn smeerlappen die …
willy: geen vuiltje aan de lucht…
Sandra: sta je toch ook even gek …
Sandra: mooie reeks foto's! Een g…
Sandra: je kan duidelijk zien dat…
anna: Dank je zus...
Henk Jonkvorst: jou zus heeft sowieso één…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

De huiszwaluw

Donderdag 24 Juli 2014 om 08:36

Aan de achterkant van de boerderij van natuurmonumenten in Fochteloërveen hebben huiszwaluwen hun nesten gebouwd.


Ze kregen van natuurmonumenten bouwmaterialen en daar was dankbaar gebruik van gemaakt.


Er waren ook zwaluwen die zich helemaal op eigen kracht hebben gered met de bouw van hun nest. Knap zoals ze hun nesten van klei en zand tegen de balk en de muur hebben geplakt.


Gelukkig dat ik op het laatste moment mijn 70 - 200 mm Canon objectief in mijn rugzak heb gestopt, deze kwam nu goed van pas.


Ik werd nieuwsgierig gadeslagen.


Ze hebben maar één doel en dat is eten, eten en nog eens eten.


De ouders hadden het razenddruk. Links op de foto zie je nog net een opengesperd geel bekkie.


Eén van de jongen wurmde zich zover uit het nest, het leek alsof hij de sprong ging wagen.


Maar toen keek hij naar beneden en besloot nog even te wachten, want het was wel erg hoog. ;-)


Hier kreeg een jong een waterjuffer als lekkernij. Doordat de ouder net wegvloog had mijn Autofocus en Imagestabilizer het moeilijk met deze onverwachte beweging en zijn de foto's niet scherp geworden. Ik vond het wel zo'n bijzonder gezicht dat ik de foto's toch heb geplaatst.




Het liep al tegen de middag en de temperatuur was al flink opgelopen. Ik stond daar echter heerlijk in de schaduw te fotograferen.


Van tijd tot tijd kroop een ouder in het nest, er moest immers binnenshuis ook nog worden schoongemaakt. Men moet tenslotte niet het eigen nest bevuilen.


Net toen ik bedacht dat ik voldoende materiaal had verzameld belde een "Jong" van huis en vroeg: "Mamma waar blijf je toch, je bent al zo vroeg vertrokken en nog niet thuis, gaat alles goed daar?


Een boodschap naast de bezorgde vraag was: "Kom je zo naar huis, want we hebben het plan opgevat om met elkaar te gaan varen en we hebben een kapitein nodig". En zo voeren we 's middags over de Gieterse wateren en zwommen we in de Beulakerwiede om af te koelen.
Het was weer een dag met een gouden randje.

Oranje zandoogje, koraaljuffer, graspieper en paapje

Maandag 14 Juli 2014 om 20:50

In Fochteloërveen fietste ik de heide op. Aan weerszijden van het schelpenpad bloeide het jacobskruiskruid.


Op de plant zat een zebrarups. Het is de rups van de Sint-Jacobsvlinder. Deze rupsen slaan de gifstoffen uit jacobskruiskruid op, waardoor ze later als vlinder oneetbaar zijn.


Ik parkeerde mijn fiets en verliet het schelpenpaadje voor een wandeling over de heide. Het gebied wordt daar steeds natter en dat is gunstig voor een aantal dieren in dat gebied. Een zeldzame vlinder, het veenhooibeestje gedijt daar steeds beter, zie dit linkje.


Op 1 juli liepen we over hetzelfde pad en troffen daar Judith Bouma. Ze was daar samen met een medewerker van Natuurmonumenten de veenhooibeestjes aan het tellen.


Ze had een kleine verrekijker en een camera met macro-objectief bij zich. Judith heeft een eigen website


Ook het eenarig wollegras en de zonnedauw doen het goed in het natte gebied.


Tijdens de wandeling lukte het me om een mannetje koraaljuffer vast te leggen.


Ik heb lange tijd gespeurd naar veenhooibeestjes, maar niet gezien. Wel fladderden er heel veel oranje zandoogjes rond.


Maar rondfladderen en vastleggen op de gevoeligde plaat dat zijn twee verschillende dingen.


De vorige keer vertelde de medewerkster van Natuurmonumenten iets over dit gebied. Dit stuk van het Fochteloërveen vergt veel onderhoud, anders staat in een mum van tijd het gebied vol met bomen. Gelukkig kunnen ze hierbij terugvallen op een grote groep vrijwilligers. Ze vertelde dat het lastig is om het alle spotters naar de zin te maken. Je hebt vogelspotters, vlinderspotters, slangenspotters etc en iedere groep heeft weer andere wensen. "Wij zijn groen, maar dergelijke mensen zijn donkergroen" zo vertelde ze ons. "De één wil het wat natter, de ander wat droger. De volgende wil wat meer bomen en de ander minder bomen".

En onder welke categorie val ik? Ik ben een allesspotter en vooral een allesgenieter.
Doordat ik ongemerkt al langere tijd daar had rondgestruin en de zon steeds hoger klom, werd het toch wel heel warm op de open vlakte. Het werd tijd om langzaam richting fiets en auto te gaan.


Een vogel zat te zingen in een boompje. Met mijn Sony kon ik de vogel dichtbij halen. Voor het determineren had ik wel een hulplijn ingeroepen en wel van een natuurfotograaf. Het is een graspieper. "Voor de Graspieper zijn er een aantal bijzondere kenmerken, te weten de oogstreep en de baard, maar vooral het patroon op de borst en de geelachtige snavelbasis met donker boven en onder en de punt. Ook de kleur van de poten is kenmerkend. Heb je toevallig meer gemaakt, mogelijk zie de daar de zeer lange achternagel", schreef Philip.


Een eindje verder trof ik het weer dat een vogeltje voor mij wilde poseren. Het is een jong mannetje Paap (voorheen Paapje). Het Paapje is overduidelijk een juveniel mannetje. Dit vogeltje staat op de rode lijst.


Al met al was het een prachtige ochtend met een mooie vangst. Ik neem jullie nog een keer mee naar het Fochteloërveen. Aan het eind van de ochtend stond ik nog een tijdje te fotograferen bij het informatiecentrum van Natuurmonumenten.

Kraanvogels gezien ...

Zaterdag 12 Juli 2014 om 17:06

Op vrijdag liep mijn wekker af om kwart voor zes in de morgen en dat op een vrije dag. De fiets ging op de fietsendrager van de auto en zo toog ik opnieuw naar Drenthe. Tussen Vledder en Doldersum zag ik dit plaatje.




"Ochtendstond heeft goud in de mond".


Mijn doel van die ochtend was het Fochteloërveen. Ik parkeerde mijn auto bij de vogelkijkhut aan de Bruustingerplas. Vanaf dat punt fietste ik om zeven uur het veen op. Mijn eerste ontmoeting daar was met oude bekenden.


Deze keer waren het behalve "Landgeiten" ook nog eens "Kunstwerkgeiten".


Iets verder passeerde ik viervoeters die bezig waren met hun ochtenbad.


Ik fietste, volop genietend, naar de uitkijktoren "De Zeven". Behalve een vroege jogger met hond was er verder geen menselijk wezen te bekennen.
Een tweede beklimming van de toren ging al wat ontspannender dan de eerste. Ook boven was er niemand te bekennen, de "grijze golf" was nog niet gearriveerd.


Bepakt en bezakt met fotoapparatuur, brood en water stond ik daar voor het venster. Met mijn roofvogelblik tuurde ik de vlakte af op zoek naar kraanvogels. Het belangrijkste attribuut was ik vergeten, namelijk een verrekijker.
Er was geen kraanvogel te zien. Maar ook zonder kraanvogels heb ik daar een tijdlang heerlijk alleen genoten.


Er was een kakofonie van vogelgeluiden. In de buurt van de vogelkijkhut legde ik een kleine gast vast. Helaas kan ik nog niet alle vogels in de natuur herkennen. Op de computer kon ik de vogel determineren en het lijkt me een tjiftjaf.


Toen ik op het punt stond om de afdaling naar beneden te maken kwam er een meneer met apparatuur naar boven. Ik vond het niet fatsoenlijk om direct weg te gaan en bleef dus om een praatje te maken met deze vriendeljke meneer. Weer een tijdje later kwam het echtpaar (de vaste gasten) naar boven.


Deze mensen weten precies waar de kraanvogels kunnen zitten. Ik mocht door hun verrekijker kijken en door de telescoop. Totaal hebben ze vier kraanvogels kunnen ontdekken.


Dit echtpaar komt hier bijna iedere dag, daarvoor moeten ze 25 kilometer fietsen. Ze tellen alle dieren die op hun pad komen. Ze vertelden dat er nu nog maar twee van de acht jongen van de kraanvogels over zijn. De jongen van de kraanvogels zijn kwetsbaar, ze kunnen namelijk nog niet vliegen. De vos is hun grootste vijand.


Bij het pijltje zaten de kraanvogels, dat was ongeveer 1,2 kilometer van ons vandaan. Ik heb ze dus door de kijkers wel gezien maar ze zaten buiten het bereik van mijn fotocamera.


Nu mag ik nog niet klagen, want in augustus 2011 kon ik kraanvogels vastleggen in De Weerribben. In april 2011 verwoestte een grote brand vijftig tot honderd hectare natuurgebied in Fochteloërveen. Door die brand werden de kraanvogels verdreven naar andere natuurgebieden.


Vanaf de uitkijktoren fietste ik terug richting de auto. Vandaar ging ik naar mijn volgend doel, maar daarover later meer.

Een veenlijk in Fochteloërveen?

Donderdag 10 Juli 2014 om 19:55

Na het bezoek aan de uitkijktoren met de boerenzwaluwen aan de Bruustingerplas sloegen we op de Fochteloërveen(weg) rechtsaf het fietspad op. Na ongeveer 1 kilometer "stalden" we onze fietsen en sloegen we rechtsaf en volgden het voetpad.


In het bos op de achtergrond is de uitkijktoren "De Zeven" verstopt (links op de foto). In de toekomst wordt een groot gedeelte van het bos gekapt om zo een meer open structuur te krijgen.


Al wandelend, pratend en speurend zagen we in de verte wandelaars aankomen. Zo met het blote oog zagen we dat ze niet gekleed waren in hedendaagse wandelkleding. Ik richtte mijn 85 mm objectief op de wandelaars en zo ontwaarde ik al meer details. Ze wandelden onze richting uit ...


...en het volgende moment draaiden ze zich als een commandotroep om en wandelden weer terug. Onze belangstelling was gewekt.


We kwamen terecht in een heuse filmset. We wandelden door, stilletje hopend dat ze ons konden gebruiken als figuranten. Maar helaas onze kleding voldeed niet aan de eisen van die tijd.
De mevrouw van Natuurmonumenten (in de groene jas) vertelde ons dat het ging om een fimopname voor Vesting Bourtange. Zij hield toezicht dat tijdens de filmopname geen beschadiging aan de natuur zou plaatsvinden.


Ze speelden na dat ze een veenlijk gingen opgraven. De cameraman gaf aanwijzingen waar het veenlijk lag ...


Tijdens het graven moesten ze uiteraard de zonnedauw en het veenpluis onberoerd laten, zo vertelde ons de medewerkster van Natuurmonumenten. We hadden een interssant gesprek met deze mevrouw, daarover vertel ik meer in een volgend logje.


De kleding van de spelers en de attributen, alles was tot in de puntjes verzorgd.


De dames op de achtergrond gingen naar de markt...


...en kwamen na een paar minuten weer terug van de markt. Ze spraken de hardwerkende mannen aan.


De cameraman, door zijn laarzen goed beschermd tegen adders, draaide volop. Aan de rechterkant stond de regisseur en bekeek het geheel op zijn eigen beeldscherm.


Even later ontdekten we dat er op de filmset iets werd gevierd.


We waren even terug in het jaar 1742. Het was een bijzondere ontmoeting. We moeten t.z.t. toch maar een keer een bezoekje brengen aan Bourtange, dan kunnen we de film met eigen ogen zien.


Wordt vervolgd.

Boerenzwaluwen in Fochteloërveen

Maandag 07 Juli 2014 om 22:05

Na de ontmoeting met de geiten fietsten we verder en kwamen aan bij een vogelkijkhut.


Een vogelkijkkhut is een hut waar je van binnenuit naar buiten kijkt naar de vogels...
Door de open vensters hadden we een prachtig uitzicht maar er was geen vogel te zien


Daarentegen was het binnenin de hut een gezellige boel. De boerenzwaluwen vlogen ons om de oren. Ze streken neer op de balk tegen het plafond.


En zo ziet een fotograaf eruit op boerenzwaluwjacht. Met dank aan de gastheer die onderstaande foto heeft genomen.




De boerenzwaluwen streken ook neer op het hek net buiten de vogelkijkhut.


Deze boerenzwaluwen zijn schijnbaar gewend aan bezoekers, want ze bleven vrij lang zitten.


Ik had nog niet eerder een boerenzwaluw vastgelegd en was dus wel verguld met dit buitenkansje.




De voorgaande vier foto's maakte ik met mijn Sony compactcamera.


Omdat ik de zwaluwen wel dicht kon benaderen nam ik ook nog een foto met mijn Canon met een 17 - 85 mm objectief.


Het was een komen en gaan van bezoekers aan de vogelkijkhut. Het was namelijk een prachtige fietsdag voor de "grijze golf". ;-)
Het uitstapje in Fochteloërveen is nog niet ten einde...

Volgende 5