Home

Laatste logjes

Rijp op de heide
Rijp en mist
In de Tummy Tub
Een dief bij de vijver
Watergemaal A.F. Stroïnk…
Kikker, Jan en oma
Boerenkapel "De Riet…

Laatste reacties

boomkruiper: Wowwww Jetske die eerste …
Jan K. alias Afan…: Een hele mooie serie, Jet…
Henk Jonkvorst: Je hebt helemaal gelijk h…
m vd fotokraam: Waaaauw......zo winters z…
willy: sfeervolle foto's Jetske …
Jan K. alias Afan…: Wat een heerlijk winterse…
m vd fotokraam: Wat mooi is dit toch, mis…
Jan K. alias Afan…: Het zijn stuk voor stuk w…
Leo van der Heyde…: Mooi Landschaps foto's Je…
boomkruiper: De camera's maken overure…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Dec 2016
Okt 2016
Sep 2016
Aug 2016
Jul 2016
Jun 2016
Mei 2016
Apr 2016
Mrt 2016
Feb 2016
Jan 2016
Dec 2015
Nov 2015
Okt 2015
Sep 2015
Aug 2015
Jul 2015
Jun 2015
Mei 2015
Apr 2015
Mrt 2015
Feb 2015
Jan 2015
Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Klein Nederland in de mist

Maandag 22 Februari 2016 om 17:56

Nadat ik de vissende zilverreiger had vastgelegd reed ik vanaf de Hogeweg, via de Wetering richting het dorpje Nederland. Vlak voor Nederland trof ik een torenvalkje aan.


Het dorpje Nederland noemden wij vroeger vaak: "Klein Nederland". Nederland heeft een lintbebouwing met twee boerderijen en zes huizen gesitueerd aan de Roomsloot. Ik parkeerde mijn auto aan de zuidoostkant van Nederland, zie google maps. Vanaf dat punt liep ik linksaf het pad op.


Ik volgde het pad aan de oostkant van de Roomsloot, zie google maps. Aan de westkant van de Roomsloot staat één van de twee plaatsnaamborden. In januari 2009 plaatste de gemeente Steenwijkerland nieuwe borden ter gelegenheid van de 71e verjaardag van koningin Beatrix. Deze nieuwe borden bleken niet bestand tegen de hebzucht van de verzamelaar, ze werden meerdere keren gestolen, lees hier. Ook op mijn weblog besteedde ik daar aandacht aan, zie hier.


Dit pad was voor mij onbekend terrein. Ik was getipt door mijn eega die vertelde dat hij aan dit pad meerdere keren de ijsvogel had gespot. Vorige week vrijdag liep ik daar alleen. Ik voelde mij in deze kleine wereld wel heel eenzaam.


Ik vermoedde dat de rietsnijders op deze ochtend waren thuisgebleven.


Riet, zover het oog reikt...en dat was niet zo heel ver. ;)


Doordat het zo mistig was en dit onbekend terrein was kon ik niet mijn doel aan de horizon bepalen, daarom besloot ik om na één kilometer weer terug te gaan.


Het riet aan de andere kant van de oever was al wel gemaaid. De dikke bossen liggen hier te wachten totdat ze vervoerd worden naar huis. In februari 2011 ben ik samen met Jan in het riet aan die kant van de Roomsloot geweest. Klik hier voor de serie.


Een ijsvogeltje heb ik niet gezien, maar wel een rietgors. De rietgors zat op veilige afstand in het riet naast het pad.


Iedere keer als ik te dichtbij kwam vloog de rietgors weg om een paar meter verder weer in het riet neer te strijken.


Ik was weer bijna terug bij de auto. De pony's waren voorzien van een rijke maaltijd.


Vanochtend hoorde en zag ik iets wat mij heel blij maakte. Toen ik in de auto wilde stappen hoorde ik boven mijn hoofd het gezang van de .... ik geloofde mijn oren niet en keek naar boven. En ja hoor, daar vloog een wulp. Het regende, dus was het misschien wel een regenwulp. ;) Ik word blij van het geluid van de wulp, omdat het mij aan vroeger doet denken, aan de tijd dat ik met mijn vader meeging naar het riet. In het voorjaar als het weer wat mooier werd kon je de wulp veelvuldig horen. Nostalgie.

De warmste 25 januari ...

Maandag 25 Januari 2016 om 15:55

Vandaag is het de warmste 25 januari ooit gemeten. Deze lentedag - met een temperatuur die in onze tuin opliep tot 13 graden - moest wel even op mijn weblog verschijnen. Het is verder een bijzondere dag want we vieren vandaag de verjaardag van mijn lieve mannetje en onze lieve papsie (zo klonk het net uit de mond van onze dochter).

Zoals ik al eerder schreef werd onze vrije zondag getekend door donkergrijs, miezerig en koud weer. Er zat niets anders op dan binnen te blijven. Mijn eega maakte vanachter het raam een foto (met de 40D met tele-objectief) van een winterkoninkje tegen de grijze lucht.


Vandaag was het weer zo extreem anders dan gisteren dat het leek alsof we vannacht een vliegreis hadden gemaakt naar warmere oorden. Onze koningsparkiet mocht vandaag naar buiten. Ze nestelde zich behaaglijk in het zonnetje en spreidde haar vleugels om zoveel mogelijk zonnestralen mee te pakken.


De appel bovenop de kooi werd direct bezocht door een vlieg. Onvoorstelbaar zo snel als die insecten tevoorschijn komen als de temperatuur stijgt en het zonnetje schijnt. Het gebeurt niet vaak dat ik in de winter mijn macro-objectief tevoorschijn kan halen om insecten vast te leggen.


Ik maakte meteen van de gelegenheid gebruik om de vogelkooi schoon te spuiten. Er kwam een vlieg langs om te beoordelen of ik nog wat koninklijk poep had laten zitten...


Ja dus.


Als kind van de warmte en de zon mag het weer van mij wel zo blijven tot aan de lente.

Deventer

Zondag 18 Oktober 2015 om 19:18

Afgelopen week was het, wat het weer betreft, een grijze en saaie week. Dat kan ik niet zeggen van mijn activiteiten in die week. Het was een gevulde week met veel werken, uitstapjes en studie. Op het werk hebben we gelukkig veel kunstlicht en daardoor hebben we geen last van het grijze weer. Op zaterdag was ik met mijn schoonzus in Amsterdam. We hebben niet gedanst maar wel genoten van de bruisende stad. Zaterdagavond hield onze zoon samen met zijn kameraad hier een groot feest. Met behulp van warmte- en lichtbronnen werd het een gaaf tuinfeest. Ruim dertig jongens en meisjes dartelden in de garage, onder de veranda en door de tuin. Pa en ma werden geacht zich op de achtergrond te houden, toch werd hun helpende hand wel gewaardeerd. Ook vind ik het leuk dat de jonge gasten wel in gesprek gaan met die vader en moeder die zich op de achtergrond moesten houden. Van genoemde acitiviteiten heb ik geen foto's, daarom neem ik jullie, tijdens dit grijze miezerige weer, mee naar een kleurrijk Deventer.

Tijdens ons verblijf in Almen brachten we ook een bezoek aan Deventer. Boven de IJssel hing een dreigende lucht, maar er viel geen spatje regen uit.


In Deventer staat het kantoorgebouw l’Arc en Ciel. I’M architecten uit Deventer heeft het gebouw ontworpen. De binnengevel werd een eyecatcher door de gekozen gevelafwerking in glas. Dit glas kleurt bij lichtinval onder diverse hoeken anders op. Hierdoor kan op hetzelfde moment een deel van de gevel groen oplichten terwijl een ander deel oranje kan oplichten; kortom een regenboog.




Een filmploeg uit België had ook belangstelling voor Deventer.


Ze legden o.a. deze binnenplaats vast. Aan de rechterkant is de Grote of Lebuïnuskerk te zien.


Het centrum van Deventer hangt vol met kleurrijke paraplu's


Ze werden weerspiegeld in de etalageruiten.


Een galerie.


Een nagelstudio.


Een cadeauwinkel.


Een binnenplaats in afwachting van ...


Paspoppen.


Een wolwinkel.


Een schoolplaat uit 1971.


De weersverwachtingen voor de komende dagen zijn gelukkig iets beter. Van mij mag het dichte saaie wolkendek wel openbreken zodat de zon weer tevoorschijn kan komen.

Brede orchis in Weinterper Skar

Zaterdag 23 Mei 2015 om 11:47

Afgelopen week was mijn fotomaatje weer fit genoeg voor het maken van een gezamenlijke fotokuier. Jan zag het nog niet zitten om het hele eind naar de Kop van Overijssel te rijden, dus kwam ik naar het mooie Fryslân.

Voordat ik naar Jan ging bracht ik eerst een spontaan bezoek aan weblogvriendin, Hanny. Via de digitale weg blijf ik wel op de hoogte van het wel en wee van Hanny, het was echter goed om Hanny zelf te zien en te spreken. Ik ken Hanny en haar dochter Annemarie ook alweer jaren. In 2007 maakten we onze eerste gezamenlijke fotokuier. In juli 2008 waren Hanny en Annemarie te gast in De Weerribben. Tijdens die vaartocht hadden we een memorabel moment, het was de eerste keer dat we een grote vuurvlinder fotografeerden.


In augustus 2008 bouwde Annemarie mijn weblog en daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.
Boven het leven van Hanny hangen nu donkere wolken. Haar ziekte en de moeizame behandelingen geven grote zorgen. Ik heb bewondering voor Hanny, op de manier waarop ze in het leven staat. Hanny houdt van bloemen, daarom draag ik deze serie met de brede orchis dan ook op aan haar.


Jan nam me afgelopen week mee naar het Weinterper Skar, daar bloeit in de berm o.a. de brede orchis. Voordat we deze gingen vastleggen wachtten we tot de fikse buien waren weggetrokken. Deze weg moest wel even op de foto, want binnekort wordt deze weg verwijderd en wordt dit gebied aaneengesloten.


De weg nog een keer op de kop, weerspiegeld in de druppel


Ik had voor deze gelegenheid het macro-objectief van mijn zus meegenomen, een Sigma 105 mm met image stabilization.


Bij macrofotografie, kijkend door de zoeker, moet je op de knieën. Binnen een paar tellen had ik dan ook mijn fotografiebroek kletsnat. Voor wie wil zien hoe dat gaat, die kan dat hier bekijken op het weblog van Jan.


Deze Sigma is een lichtsterke lens. Met een diafragma van 2.8 lukte het goed om de bloem los te krijgen van de achtergrond.


Jan hield het rondstruinen niet lang vol en koos al snel voor zijn favoriete plekje op de slagboom. Ik richtte mijn 105 mm even op Jan om vervolgens weer verder te gaan met de bloemen in de berm.


Ook De koekoeksbloemen komen in deze periode tot volle wasdom. Deze bloem stond in de berm.


Eigenlijk waren we nog een week te vroeg, want Jan verwacht dat de komende week het veld roze gekleurd zal zijn door de koekoeksbloemen. Het is overigens niet toegestaan het veld te betreden.

Grijze golf schaatst in Thialf

Maandag 15 December 2014 om 21:14

Vorige week maandag was ik de hele middag in Thialf. Ondanks dat de baan overdekt is vond ik het maar koud om daar stil te staan. Ik had het plan opgevat om foto's te maken van het recreatief schaatsen.


Op een doordeweekse middag wordt de baan voornamelijk ingenomen door "De grijze golf". De meesten stoppen hun grijze haren weg onder een hoofddeksel, een enkeling durft kleur te bekennen.


Als ik ons ziekenhuis loop dan denk ik: "Wat zijn er veel zieke mensen". Als ik op het strand loop dan denk ik: "Wat zijn er veel dikke mensen". Toen ik Thialf stond dacht ik: "Wat zijn er nog veel fitte en slanke mensen".


De buitenste baan is voor de snelle mannen en vrouwen en de binnenste baan is voor de echte recreanten. Deze man en vrouw legden mij het principe van een Smartcap uit.


En zo begint het.


Ik heb geëxperimenteerd met de instellingen van de camera. Uitgangspunt was, dat ik niet wilde flitsen. Om de snelle schaatsers te kunnen vastleggen had ik een hele korte sluitertijd nodig. Om dat te kunnen bewerkstelligen koos ik voor de grootste diafragmaopening (4) en hoge ISO waarden. Bij enkele foto's gebruikte ik een ISO van maar liefst 20.000 en kwam ik uit op een sluitertijd van 1/2000.


Bij het bochtenwerk zette ik de Image Stabilizer uit en trok ik de camera mee met de schaatsers.


Naast de snelle recreanten waren de professionals, Carla en Ineke aan het schaatsen van het Schaatsteam Palet. Een lust voor het oog.


Rond kwart over twee was de baan binnen een paar minuten leeg, alsof er een kanon was afgeschoten. Er was mij wel verteld dat er halverwege een pauze was, maar dat ze allemaal tegelijk gingen pauzeren dat was mij niet verteld.


Al snel werd me duidelijk dat dit geen vrijwillige, maar een verplichte pauze was. Iedereen maakte ruim baan voor de veegmachine.




Ik liep voor de rij langs naar de stoelen achterin de rij, daar zat namelijk een kennis. Drie keer per week draait hij zijn rondjes in Thialf. Toen ik hem vertelde dat ik een keer een fotoserie in Thialf wilde maken, vroeg hij mij of ik meteen een filmpje kon maken dat hij aan het schaatsen was. Op die manier zou hij zijn schaatstechniek terug kunnen zien.


Als je een paar uur in Thialf staat of rondloopt behangen met meerdere camera's en een statief dan ben je een bezienswaardigheid. Door vele mannen werd ik aangesproken waarom ik fotografeerde en/of ze ergens de foto's terug konden zien. Ik heb ze mijn weblognaam genoemd, "Jetskefotografie". Eén man zei toen gekscherend: "Jetske kan ik wel onthouden, maar fotografie niet". Dat heb je met een Friese naam, dat "bekt" goed bij alle Friezen.


Nog even een sprintje trekken voor het uitschaatsen en dan is het tijd om te douchen.


Deze schaatsers, veelal op leeftijd komen niet meer in aanmerking voor de arrenslee maar toch vind ik dat ze allemaal een medaille hebben verdiend, voor het feit dat ze deze lichaamsbeweging nemen.


Terwijl ik dit schrijf besef ik dat er mensen zijn die graag zouden willen schaatsen, maar dit door hun ziekte of handicap niet meer kunnen. Ook zij hebben een medaille verdiend voor de manier waarop zijn hun ziekte dragen...


Tot slot een filmpje van de schaatsers in Thialf. Het is speciaal voor mijn kennis en alle andere schaatsers van die middag een langere film geworden dan gebruikelijk. Gelukkig zit er een stopknop op.


En na afloop werd ik getrakteerd op een kop heerlijke warme chocoladmelk en een vers gebakken gevulde koek.

Volgende 5