Home

Laatste logjes

Overdenking
Gala
Grijze golf schaatst in T…
Chinezen in Giethoorn
Giethoorn in rust
Een kleurrijke school
Kerk en klokkenstoel in K…

Laatste reacties

anna: Prachtig weergegeven in w…
Klaske: wat mooi in woord en beel…
Sandra: haha, wat een leuk filmpj…
Sandra: Mooi Jetske! Hoe confront…
Rob Alberts: Prachtige foto's! Ik wen…
PeterDM: Wat heb je dat mooi gesch…
Henk Jonkvorst: Mooie ode aan je fotomaat…
willy: knappe foto's .. met een…
anna: Een trotse tante aan 'dez…
Henk Jonkvorst: Inmiddels een echte heer …

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Overdenking

Zaterdag 20 December 2014 om 17:30

Een paar weken geleden maakten Jan en ik een fotokuier in Weinterper Skar en bij Het Witte Meer. Jan liet er hier en hier mooie series van zien. Ik gebruik de foto's, die ik toen maakte, voor een overdenking. En in die overdenking wil ik aandacht besteden aan mensen die chronisch ziek zijn, mensen die weten dat ze nooit meer beter worden. Mijn fotomaatje en vriend, Jan is één van die mensen. Een mens die op een bewonderenswaardige manier omgaat met zijn ziekte, Multiple Sclerose, in de volksmond MS genoemd.

Ik mag zo nu en dan een klein stukje met hem meelopen ...


"Als je gezond bent heb je duizend wensen, als je niet gezond bent, maar één..."


Als je niet meer boven de toppen van de bomen kunt vliegen, ga je lager vliegen.


Als je niet meer over een hindernis kunt stappen, dan loop je erom heen.


Als je tegen je grens aanloopt....


...kies je een pad langs die grens.


Als het bos donker is, kies je een pad met zonnestralen.


Als je niet meer kunt hardlopen ga je wandelen, met daarbij een dankbaar gevoel dat je benen je nog kunnen dragen.


Als anderen kiezen voor hobbels dan kies jij voor effen terrein met een bankje.


En dan geniet je van de "kleine dingen" in het leven, die dan zo groots blijken te zijn.


Door mijn werk als verpleegkundige kom ik wekelijks in contact met mensen die een chronische ziekte hebben en met mensen die weten dat ze niet meer beter worden. Ik ben dankbaar dat ik dat werk kan en mag doen. Ik besef heel goed dat de wereld van diegene die zelf ziek is heel anders is dan de wereld van een naaste c.q. mantelzorger en zorgverlener. Je weet pas echt hoe iets is, als je het zelf meemaakt.

Gala

Donderdag 18 December 2014 om 20:23

Dit kleine mannetje heeft zich vanavond weer mooi gemaakt...


Maar dan zonder lippenstift...


Galafeest op school. Hij was twee minuten voor vertrek klaar. Ik kon nog net een paar foto's maken.
Kleine jongens worden snel groot, te snel.

Grijze golf schaatst in Thialf

Maandag 15 December 2014 om 21:14

Vorige week maandag was ik de hele middag in Thialf. Ondanks dat de baan overdekt is vond ik het maar koud om daar stil te staan. Ik had het plan opgevat om foto's te maken van het recreatief schaatsen.


Op een doordeweekse middag wordt de baan voornamelijk ingenomen door "De grijze golf". De meesten stoppen hun grijze haren weg onder een hoofddeksel, een enkeling durft kleur te bekennen.


Als ik ons ziekenhuis loop dan denk ik: "Wat zijn er veel zieke mensen". Als ik op het strand loop dan denk ik: "Wat zijn er veel dikke mensen". Toen ik Thialf stond dacht ik: "Wat zijn er nog veel fitte en slanke mensen".


De buitenste baan is voor de snelle mannen en vrouwen en de binnenste baan is voor de echte recreanten. Deze man en vrouw legden mij het principe van een Smartcap uit.


En zo begint het.


Ik heb geëxperimenteerd met de instellingen van de camera. Uitgangspunt was, dat ik niet wilde flitsen. Om de snelle schaatsers te kunnen vastleggen had ik een hele korte sluitertijd nodig. Om dat te kunnen bewerkstelligen koos ik voor de grootste diafragmaopening (4) en hoge ISO waarden. Bij enkele foto's gebruikte ik een ISO van maar liefst 20.000 en kwam ik uit op een sluitertijd van 1/2000.


Bij het bochtenwerk zette ik de Image Stabilizer uit en trok ik de camera mee met de schaatsers.


Naast de snelle recreanten waren de professionals, Carla en Ineke aan het schaatsen van het Schaatsteam Palet. Een lust voor het oog.


Rond kwart over twee was de baan binnen een paar minuten leeg, alsof er een kanon was afgeschoten. Er was mij wel verteld dat er halverwege een pauze was, maar dat ze allemaal tegelijk gingen pauzeren dat was mij niet verteld.


Al snel werd me duidelijk dat dit geen vrijwillige, maar een verplichte pauze was. Iedereen maakte ruim baan voor de veegmachine.




Ik liep voor de rij langs naar de stoelen achterin de rij, daar zat namelijk een kennis. Drie keer per week draait hij zijn rondjes in Thialf. Toen ik hem vertelde dat ik een keer een fotoserie in Thialf wilde maken, vroeg hij mij of ik meteen een filmpje kon maken dat hij aan het schaatsen was. Op die manier zou hij zijn schaatstechniek terug kunnen zien.


Als je een paar uur in Thialf staat of rondloopt behangen met meerdere camera's en een statief dan ben je een bezienswaardigheid. Door vele mannen werd ik aangesproken waarom ik fotografeerde en/of ze ergens de foto's terug konden zien. Ik heb ze mijn weblognaam genoemd, "Jetskefotografie". Eén man zei toen gekscherend: "Jetske kan ik wel onthouden, maar fotografie niet". Dat heb je met een Friese naam, dat "bekt" goed bij alle Friezen.


Nog even een sprintje trekken voor het uitschaatsen en dan is het tijd om te douchen.


Deze schaatsers, veelal op leeftijd komen niet meer in aanmerking voor de arrenslee maar toch vind ik dat ze allemaal een medaille hebben verdiend, voor het feit dat ze deze lichaamsbeweging nemen.


Terwijl ik dit schrijf besef ik dat er mensen zijn die graag zouden willen schaatsen, maar dit door hun ziekte of handicap niet meer kunnen. Ook zij hebben een medaille verdiend voor de manier waarop zijn hun ziekte dragen...


Tot slot een filmpje van de schaatsers in Thialf. Het is speciaal voor mijn kennis en alle andere schaatsers van die middag een langere film geworden dan gebruikelijk. Gelukkig zit er een stopknop op.


En na afloop werd ik getrakteerd op een kop heerlijke warme chocoladmelk en een vers gebakken gevulde koek.

Chinezen in Giethoorn

Zaterdag 13 December 2014 om 23:31

Mijn missie in Giethoorn was niet zozeer om Giethoorn in rust vast te leggen, maar ik was daar met een ander doel. Van alle kanten had ik geluiden gehoord dat er nog steeds Chinezen in Giethoorn "rondzwerven". En aangezien Chinezen altijd alles fotograferen wat los en vast zit, heb ik besloten om op mijn beurt hen vast te leggen.


In eerdere jaren waren er alleen Chinezen in Giethoorn te vinden tijdens het zomerseizoen, tegenwoordig zijn ze er het hele jaar door.


Deze inwoonster van Giethoorn maakte haar dagelijkse ommetje. Zij vertelde mij dat er nog nooit zoveel Chinezen in Giethoorn waren geweest als dit jaar.


Eén van de mensen die verantwoordelijk is voor deze toename is Gabriella Esselburgge. Zij werd dit jaar ondernemer van het jaar 2014 in de gemeente Steenwijkerland. "Op 1 december gaf ze een presentatie voor het Europees Parlement, over de wijze waarop Giethoorn omgaat met het toerisme. Opvallend is de wijze waarop Gabriella is ingesprongen op de Chinese markt".


Ik heb tijdens mijn wandeling deze Chinezen aangesproken en gevraagd waar ze vandaan kwamen. "We come from China", waren de enige woorden die ze in het Engels kenden. Aanvankelijk vond ik het vreemd dat ze verder geen woord Engels spreken, totdat ik me bedacht dat Chinees net zo goed een wereldtaal is evenals Engels en Spaans.


Ze waren heel vriendelijk en vonden het wel grappig dat ik hen op de foto zette.


Voor de ondernemers in Giethoorn is het prachtig dat er zoveel Chinese toeristen naar Giethoorn komen.


Voor de bewoners aan het pad lijkt het me niet altijd een pretje.


De toeristen uit China beschouwen Giethoorn namelijk als één groot museumdorp en beseffen niet dat er in het dorp gewoon mensen wonen die gesteld zijn op hun privacy.


Er zijn Chinezen die tuinen binnen lopen, op tuinbankjes gaan zitten of door de ramen gaan gluren.


De inwoonsters die ik sprak heeft een schuif op haar tuinhek laten zetten, zodat de Chinezen nog enigszins worden tegengehouden.


Maar bovenal zijn ze bezig met fotograferen...






... en met het terugkijken van de foto's.


Omdat een hek alleen niet genoeg blijkt te zijn dan moet je er in ieder geval een paar bordjes neerzetten met de tekst in het Engels en ...


... in het Chinees.

Giethoorn in rust

Donderdag 11 December 2014 om 18:34

Vorige week zaterdag maakte ik een wandeling door een zonnig Giethoorn. Het seizoen is voorbij en Giethoorn is in rust. Hier en daar vind je nog een groepje toeristen, weggedoken in hun winterjassen, mutsen en sjaals. De jongelui in deze boot waren studenten uit o.a. Kroatië, Italië en Spanje. Niet dat ik dat aan de buitenkant kon zien hoor, ik heb het ze gewoon gevraagd.


De dorpsgracht lag er stil bij en de huizen werden strak weerspiegeld.


De museumboerderij 't Olde Maat Uus had zijn deuren gesloten.


En als er al een rimpeling was op het wateroppervlakte dan werd dat veroorzaakt door eenden. Ook Albert Mol had rust.


De bruggetjes waren leeg en er was geen filevaren in de dorpsgracht.


Het terras was leeg. De huisgemaakte erwtensoep werd binnen genuttigd, bij de warme kachel.


Welgeteld één rondvaartboot voer door de gracht met aan boord een handjevol toeristen.


De hortensia's en de Gunnera doen het prima in dit waterrijk gebied. Op de foto is de gunnera ingepakt voor de winter en de eventuele nachtvorst.


De bewoners kunnen weer ongestoord fietsen over de paden, zonder voortdurend te moeten bellen met hun fietsbel. De hond mag weer loslopen, niemand heeft last van deze mooie jongen.


Deze inwoner met zijn steekkar met oud papier struikelt niet meer over de toeristen, hooguit nog over een latje op de brug...


Bij ieder bruggetje én om de paar huizen ligt een zak strooizout klaar. Een strooiwagen kan er niet komen. Iedere inwoner wordt geacht, naar draagkracht, zijn eigen en andermans paadje schoon te houden.




Bij café de Fanfare werd het terras alleen in gebruik genomen door staande rokers. Binnen was het, zoals gebruikelijk, gezellig druk.


"Hé, daar hebben we de internationale studenten weer", ze hebben hun bootje verruild voor fietsen.


Giethoorn is in rust, totdat er een ijsvloer ligt. Want als er geschaatst kan worden dan gaat Giethoorn weer bruisen.


Ik was overigens met een bepaald doel in Giethoorn, maar daarover de volgende keer meer.