Home

Laatste logjes

"Beleef de Gouden Ee…
Gehakkelde aurelia
Kuikens in de kas
Spin in de avondzon
Texel, 150 jaar vuurtoren
Texel, Oudeschild
Parende vlinders, het bon…

Laatste reacties

m vd fotokraam: Ik vind dat de kunstwerke…
aargh: Hé, die oude wijven zitte…
willy: daar zitten prachtige scu…
Hanny: Prachtig. Ik heb enorme b…
Jetske: @Jan K, goed geraden Jan,…
klaproos: Fantastisch jetske, als …
Henk Jonkvorst: Het zijn echt prachtige b…
Jan K. alias Afan…: Mooie geschiedenisles, Je…
willy: je wist hem mooi te vange…
klaproos: wat een lummels toch op…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

"Beleef de Gouden Eeuw" zandsculpturen in Garderen

Woensdag 17 September 2014 om 17:44

In onze laatste vakantieweek brachten we een bezoek aan het zandsculpturenfestijn in Garderen. Op hun website staat een leuk filmpje dat laat zien hoe de zandsculpturen worden gemaakt.
Een deel van de sculpturen stond binnen opgesteld en een ander deel buiten. Hieronder heb ik maar een fractie geplaatst van wat daar was te bewonderen. In de donkere hallen met spotlights kon ik mooi uitproberen wat mijn nieuwe Canon 5D in huis heeft, zonder het gebruik van een flitser. Bijvoorbeeld bij de één na laatste foto was de instelling: ISO 6400, diafragma 10 en een sluitertijd van 1/20.
Tussen de foto's geef ik informatie over de techniek van zandsculpturen en informatie (schuingedrukte tekst) over het onderwerp op de foto.


Zandsculpuren worden gemaakt van zand en veel water. Men gebruikt het liefst jong rivierzand. Dit zand "klikt" door de hoekige korrel goed in elkaar, wanneer het zand wordt aangestampt. Strandzand bijvoorbeeld is (meestal) niet geschikt, omdat 'eb en vloed' de hoekige randen van de korrel afschuren. Vergelijk deze rondgeslepen zandkorrels met knikkers, die kun je ook niet opstapelen.

De Spiegelmaker
Spiegels waren er voor de burger met voldoende geld, want er moest gepronkt worden! Spiegelglas kwam uit Italië en had altijd een maximale maat. Daarom zijn originele grote spiegels uit de tijd samengesteld uit meerdere kleine spiegels.


Zandsculptuurbouwers werken elke dag door, of het nou regent of niet. De zandsculpturen zelf kunnen prima tegen een buitje. Het regenwater wordt opgenomen door het zand en verdampt weer als de zon schijnt. Alleen met harde slagregen of bijvoorbeeld hagel kan er op de horizontale vlakken een soort " 'granolstructuur" ontstaan door de inslag van regendruppels.

Willem van Oranje
Werd geboren op 24 april 1533. Hij was de eerste stadhouder van de zelfstandige natie, de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Deze kleine republiek zou zich ontwikkelen tot een natie van wereldformaat. Er brak een periode aan van oorlog, maar ook van vrijheid en economische bloei. Willem van Oranje wordt op 10 julli in 1584 in de Prinsenhof te Delft vermoord.


Ook wind is geen probleem voor een zandsculptuur. Omdat het zand zo hard is aangestampt (compacten) heeft wind er geen vat op. Een zandsculptuur kan zonder problemen windkracht 7 overleven.

De Beurs
De Beurs (een echte Nederlandse uitvinding) is ontstaan toen de VOC (Verenigde Oostindische Compagnie) en de overheid het monopolie verkregen over de handel met Azië. Door grote behoefte aan investeringen werden aandelen in de VOC verkocht. Ook ontstonden de eerste opties en termijncontracten (futures). Door de groeiende handel in aandelen en goederen kwam er behoefte aan een speciaal gebouw. De Beurs in Amsterdam opende in 1611 zijn deuren en was gebouwd door Hendrik de Keijzer.


Wanneer een zandsculptuur buiten is gebouwd, dan kan het maandenlang blijven staan. Op projecten in (West-) Europa staan de sculpturen vaak 3-6 maanden, maar in warme/droge landen zoals Israel is een langere periode ook geen probleem. Wanneer er binnen wordt gebouwd kan het tientallen jaren intact blijven, zolang de sculpturen maar niet aangeraakt worden!

De VOC, de WIC en de Oostzeehandel
De drie grote motoren in de bloeiende economie in De Gouden Eeuw. Vanuit kantoren, verspreid over het hele land, werd de handel in specerijen, textiel, zilver en goud, maar ook in koffie, thee en graan geregeld. Hoewel de VOC veel bekender was, was de graanhandel met het Oostzeegebied veel lucratiever en de eigenlijke motor van de enonomie. De VOC, WIC en Oostzeehandel waren de eerste multinationals ter wereld.


Als er gewerkt wordt aan een sculptuur, dan moet het zand vochtig zijn. Daarvoor gebruiken de bouwers plantenspuiten. Wanneer het sculptuur klaar is mag het helemaal uitdrogen. Het valt dan niet uit elkaar, omdat het zand hard is aangestampt.

Antonie van Leeuwenhoek (24/10/1632 - 26/8/1723)
Hij was autodidact. Zonder enige natuurwetenschappelijke opleiding of kennis van vreemde talen leerde hij zichzelf de kunst van het observeren en beschrijven. Ook leerde hij zichzelf glasblazen, slijpen en polijsten. Dit resulteerde in de uitvinding van een microscoop die tot ongeveer 480 keer kon vergroten. De tot dan toe bestaande microscopen konden slechts 30 keer vergroten.


Voor het maken van een zandsculptuur gebruikt men verschillende 'tools'. Dit kan van alles zijn. Van lepels, metselgereedschap, messen, palletmesjes, kwasten, rietjes tot waterpassen. Iedere carver heeft wel zijn eigen favoriete tools.

Christaan Huygens (14/4/1629 - 8/7/1695)
Hij was een vooraanstaand wis-, natuur- en sterrenkundige en uitvinder. Hij verbeterde de telescoop en verklaarde de ringen van Saturnus. Ook vond hij het slingeruurwerk uit en het principe van de stoommachine. Door zijn speculaties over buitenaards leven werd hij gezien als een sciencefiction auteur.


In principe kan men alles van zand maken. Wel is het zo dat zand een 'zwaar' materiaal is, hierdoor kan men geen grote overhangende delen maken (bijv. uitstekende armen). Ook is het vrij moeilijk om hoge verticale stukken te maken. Ook een zandsculptuur moet de wetten van de zwaartekracht in acht nemen.....

Anatomie
In de zoektocht naar kennis kwam ook het menselijk lichaam aan bod. Door het ontleden en beschrijven van lijken, ontstond er meer kennis van de werking van het menselijk lichaam. Door de degelijke en voortvarende aanpak van de Hollanders op dit gebied, waren zij lange tijd een voorbeeld voor de rest van de wereld. Zie ook de vele anatomische lessen op canvas, zoals de beroemde anatomische les van Nicolaas Tulp door Rembrandt geschilderd.


Het is een uitje voor oud en jong. De kinderen hadden vanuit de trapauto mooi uitzicht over het park.


De kinderen konden buiten iets maken met dit "speciale" zand.


Men had ook een quiz georganiseerd voor groepen. In een grote hal stonden sculpturen opgesteld die Oudhollandse liederen uitbeeldden. Men moest raden welk lied bij welk sculptuur hoorde en dat invullen op papier. Welk Oudhollands lied wordt er uitgebeeld op onderstaande foto?


En als je al dat geslenter even niet meer ziet zitten, ga je gewoon even lekker zitten...


Zandsculpturen vind ik ware kunstwerken en in het echt mooi om te zien, maar op de foto komt het kunstwerk niet echt over.

Gehakkelde aurelia

Dinsdag 16 September 2014 om 18:04

Op zondagmiddag zaten we met het hele gezin op het terras naast de vlinderstruik, totdat ik plotseling naar binnen snelde, de overige gezinsleden verbaasd achterlatend.


Met de camera en macrolens kwam ik weer naar buiten waarop ik zei: "Er zit een gehakkelde aurelia op de vlinderstruik".


Een gehakkelde aurelia heb ik dit seizoen nog nauwelijk gezien, laat staan dat ik deze heb vastgelegd. Dat kon ik die middag dus mooi even goed maken.


De vlinder foerageerde lange tijd bij de vlinderstruik. Met commentaar van de gezinsleden op de achtergrond, fotografeerde ik er lustig op los. En wat was dan het commentaar?


Of ze misschien niet gezellig genoeg waren, dat ik wat anders ging doen? Of ik de gehakkelde dagpauwoog al had vastgelegd? Waarom de vlinder gehakkelde ... heet en geen gekartelde ... Dat ik een vlinder die oostelijke vos heet geen oosterse vos moest noemen. Kortom onze gezinsleden hebben humor. ;-)


Natuurbericht schreef dat het vinderseizoen nog even doorgaat.

Kuikens in de kas

Maandag 15 September 2014 om 19:16

Onze kippen leggen hun eieren in het legbakje in het bininenhok of in het stro in het buitenhok. Een maand geleden bleef een broedse kip (zwart kipje) in het legbakje zitten. We hebben de vier eieren die op dat moment onder haar lagen gemarkeerd. De dagen erna controleerden we dagelijks de legsels, kippen leggen namelijk gewoon hun ei naast de broedse kip. De broedse kip schuift het pas gelegde ei onder haar buik en gaat rustig door met broeden. En voordat je het weet zit ze op een hele batterij eieren.


In het verleden verplaatsten we wel eens de broedse kip met eieren en al naar een aparte plaats zodat ze daar in alle rust kon broeden. Het gevolg was dan vaak dat ze door de verstoring stopte met broeden. Deze keer hebben we het zwarte kipje mooi laten zitten waar ze zat.


Na twee weken broeden kreeg de zwarte kip gezelschap van een grijze kip. Ook zij was broeds geworden en kroop naast de zwarte kip op de eieren. Onze zoon zocht op internet en kwam tot de conclusie dat dat nooit goed kon gaan, de eieren zouden dan niet goed bebroed worden. Na rijp beraad besloten we het maar zo te accepteren, we lieten de natuur zijn gang gaan.


Nog een week later kwamen de eieren uit. Wij waren niet thuis en onze zoon hield het geheel nauwlettend in de gaten. Via WhatsApp werden we op de hoogte gehouden van de "bevalling". Twee van de vier eieren kwamen uit. De kuikentjes scharrelden door het stro in het binnenhok terwijl de beide moederkippen nog op de overige twee eieren bleven zitten.


We hebben nog een dag gewacht maar de andere twee eieren bleven gesloten. Bij controle bleken er dode kuikentjes in te zitten. Eén van de levende kuikentjes werd door een andere kip in de snavel gepakt en door het hok geslingerd. Vanaf dat moment hebben we de kuikentjes met de beide moederkippen apart gezet en wel in onze tuinkas. Het was daar lekker warm en op deze manier konden ze even ongestoord wennen aan de grote wereld.


Er groeiden geen aardbeien, tomaten, komkommer en paprika meer in de kas. Ze waren anders zeker verorberd door de kippen. Alleen kippenvoer is ook maar saai. Voor de nodige vitamines kregen ze dagelijks groenvoer (onkruid) en appels uit eigen tuin.


Een paar dagen geleden hebben we de kuikens met de moederkippen teruggezet bij ons toompje kippen en kalkoenen.


De kuikens doen het goed bij de rest. Het is altijd weer afwachten wat voor kippen het worden. Bij ons lopen allerlei soorten kippen door elkaar en de hanen zijn niet kieskeurig.

Spin in de avondzon

Zaterdag 13 September 2014 om 22:00

Aan de binnenkant van het raam in onze garage hangt al dagenlang een groot spinnenweb met daarin een kruisspin. Het beestje mag er van ons blijven hangen. De spinnensoort die een rond web maakt heet een wielwebspin.
Zo rond half acht schijnt de avondzon precies op het web en de spin.


Ik heb het diertje een paar avonden geobserveerd en vastgelegd. Ik raakte een keer het web aan. De spin ging als een speer richting mijn vinger. Toen bleek dat er niets viel te halen keerde de spin weer snel terug naar het midden van het web. Bij het wachten op een prooi zit een spin altijd in het midden van het web. Het voordeel daarvan is dat de spin snel bewegingen in het web opmerkt, want hij zit met elk van zijn acht poten op één van de draden van het web. Hij kan dan sneller bepalen waar in het web het insect zich bevindt. Als het web beweegt gaat hij er snel op af. Soms is dat ook nodig, want sommige prooien kunnen zich uit het web bevrijden.
Op onderstaande foto zat de spin met de buik naar mij toe.


De spin voelt al een beetje als huisdier en omdat je huisdieren moet voeren, hielp ik de spin een handje. Ik ving een langpootmug en liet deze boven op het web vallen. Prachtig om te zien hoe snel de spin in actie kwam. Deze prooi was een maatje te groot en dat is terug te zien op het filmpje.


Door de spin vast te leggen in tegenlicht leek het net of de spin zelf licht geeft.


Tot slot een filmpje van de spin met prooi. Zoals ik al schreef was de eerste prooi geen succes. De tweede prooi werd met een sneltreinvaart ingepakt. Bij het maken van een web komt er uit het achterlijf één draadje die de spin vakkundig met de poten aan de bestaande draden weeft. Bij het inpakken van een prooi komen er uit het achterlijf veel draden tegelijk. Het is te vergelijken met de balen hooi die op het land ingepakt worden in plastic. De spin keert met de ingepakte prooi zo snel mogelijk weer terug naar het midden van zijn web, in afwachting van een volgend hapje.


Texel, 150 jaar vuurtoren

Vrijdag 12 September 2014 om 12:15

Vandaag neem ik jullie voor de laatste keer mee naar een zomers Texel.
De vuurtoren op Texel bestaat dit jaar 150 jaar. Vanwege die gelegenheid belichtte ik de vuurtoren met aan de voet de spelende en genietende mens. Tussen de foto's heb ik tekst geplaatst uit het "Krim Texel Magazine".


In 2014 is het 150 jaar geleden dat Texel een eigen vuurtoren kreeg. Dat gebeurde na een lobby die meer dan tien jaar duurde en onder leiding stond van Johannes Ludovicus Kikkert, die notaris was en lid van Provinciale Staten van Noord-Holland. Hij had de eer om op 1 november 1864 voor het eerst het licht te ontsteken. Het was niet alleen een kwestie van prestige dat Kikkert vond dat Texel een vuurtoren moest hebben. De vele ondieptes rond het eiland vormden een groot gevaar voor de scheepvaart. Er waren tijden dat er elk jaar meerdere schepen vergingen, niet zelden met man en muis.


De Eierlandsche vuurtoren is ontworpen door architect Quirinus Harder, die op 25 juli 1863 zelf de eerste steen legde. Het baken bestaat uit negen verdiepingen - met een totale hoogte van 35 meter - en staat op een 20 meter hoog duin.


Het licht brandt aanvankelijk op petroleum, maar in de loop der jaren worden meerdere verbeteringen en moderniseringen doorgevoerd. zo wordt de petroleum in 1010 vervangen door pharoline, een brandstof voor gloeilampen. In 1927 krijgt de vuurtoren een elektrische installatie. Een gloeilamp zorgt voor de dan forse lichtsterkte van 1.200.000 "kaars".


Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het licht van de vuurtoren uit. Dat is nog niets vergeleken bij de rampspoed die zich in de Tweede Wereldoorlog voltrekt. Op 6 april 1945 komen 800 Georgische krijgsgevangenen in opstand. Tijdens een bloedige nacht doden ze bijna al hun Duitse superieuren.


Even lijkt Texel bevrijd, maar al snel komen uit heel Noord-Holland Duitse versterkingen aan land. De Georgiërs verzetten zich hevig, maar worden tijdens een drijfjacht in noordelijjke richting teruggedrongen. Zo'n 110 opstandelingen verschansen zich in de vuurtoren. Ook dit laatste bolwerk houdt geen stand. Tijdens een beschieting raakt de vuurtoren zwaar beschadigd. Iets meer dan de helft van de Georgiërs overleeft de verschrikking en geeft zich over, maar wordt daarna gefusilleerd.


In 1948 wordt begonnen met de renovatie. Rond het gehavende bouwwerkt worden ringen van beton aangebracht, waaromheen een nieuwe mantel van baksteen wordt gebouwd. Op 24 maart 1950 ontsteekt de directerur-generaal van het loodswezen het nieuwe kustlicht. Wie sindsdien de toren beklimt, kan halverwege een kijkt tussen beide muren nemen en de granaatinslagen van dichtbij bekijken.


Een misschien wel net zo groot gevaar vormt de zee. bij de bouw staat de toren maar liefst 3 kilometer van de vloedlijn, maar door kustafslag bedraagt die afstand in 1898 nog maar 1 kilometer. Tijdens de herbouw in 1949 zijn de golven nog 250 meter weg.


In 1954 slaat in één week tijd maar liefst 37 meter duin weg en slinkt die afstand tot 50 meter. In 1956 neemt Rijkswaterstaat maatreglelen in de vorm van zinkstukken en strandhoofden en wordt de voet van het duin verstevigd met asfalt en beton.


Dat lijkt lange tijd genoeg, maar wanneer het in de jaren negentig wederom zorgelijk wordt, wordt besloten tot de aanleg van een 550 meter lange strekdam. Het "vangen" van zand werkt uitstekend. Anno 2014 wordt de toren door een brede zandvlakte van de zee gescheiden.


Spraakmakend is de roze kleur en schilderbeurt in 1996. Het pigment van de rode verf is niet in orde, waardoor de toren onder in rap tempo onder invloed van zon en wind van kleur verschiet en zuurstokroze wordt. In 2004 wordt deze "vergissing" rechtgezet. Een speciale weersbestendige coating moet ervoor zorgen dat de verf zo'n vijftien jaar meegaat.


Het lichtpunt zit op 53 meter boven N.A.P.. Er zit een 2000w Philips gasontlading-metaaldamp-lamp in waarin kwik is verwerkt, een kwikdamp-lamp. De lichtsterkte is 2,85 miljoen candela. Het licht flitst tweemaal per 10 seconden. Het licht wordt gebundeld door fresnell-lenzen, opgebouwd uit concentrisch opgestelde glazen ringen. Er zijn standaard twee reservelampen gemonteerd die (een voor een) automatisch gestart worden als de hoofdlamp ermee ophoudt.


In 2003 gaat vuurtorenwachter Frans Dreeessens met pensioen. Sindsdien is de toren onbemand en zijn de wachters van de Brandaris op Terschelling belast met het toezicht op de hele westelijke Waddenzee.


Sinds 2009 is de vuurtoren open voor publiek. Stichting Texels Museum, de eigenaar van Ecomare, Kaap Skil en de Oudheidkamer, zorgt voor de exploitatie. De bezoekers kunnen de toren niet alleen beklimmen, een tentoonstelling op de verdiepingen doet verslag van de roerige geschiedenis van het 150 jaar oude baken.


En deze mensen staan vast niet stil bij de geschiedenis van de vuurtoren. Het strand bij de vuurtoren is een geliefd plekje om te vertoeven. Het strand is er breed en daardoor is er veel ruimte om o.a. te wandelen, te spelen, te vliegeren en te strandzeilen.
Maar je kunt er ook gewoon lekker luieren in het zand en daarbij hoef je niet bang te zijn dat je tenen bij de buren in de nek liggen.