Home

Laatste logjes

Kelev en muziek
Jonen
Verhuizen over water
Dwarsgracht
Een goudkleurige Eese
Diagonale lijnen
Voetballen

Laatste reacties

PeterDM: Kelev ziet er mij een pra…
gerjanne: Prachtige foto tante. De …
Jetske: @Harry, mijn vader heeft …
Harry Perton: Je moet eerst wel leren z…
klaproos: whahaahahhahahaha jawel h…
Henk Jonkvorst: Wat plaag je dat arme hon…
anna: Geweldige serie natuurlij…
Jan K. alias Afan…: Wat een verschil met de l…
Jetske: @Hendrika, bij mij werkt …
Jetske: Ik kreeg net een berichtj…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Kelev en muziek

Zaterdag 22 November 2014 om 11:43

Jullie kennen vast Kelev nog wel. In dit logje schreef ik over zijn opvoeding die voornamelijk gedaan is door mijn zus. De opvoeding is goed gelukt, want het is een voorbeeldige huisvriend geworden.


Kelev heeft de pubertijd goed doorstaan en is nu volwassen. Inmiddels is hij ook al "beroofd" van zijn mannelijkheid.


Kelev houdt van de gezelligheid, warmte van het gezin. Hoe meer gezinsleden er thuis zijn hoe meer hij kan genieten van alle aandacht en geknuffel.


Als het Vrouwtje naar het kantoor loopt, aan de andere kant van de gang, dan trippelt Kelev met haar mee. Kelev nestelt zich dan op een kussen aan haar voeten.


En wat heeft Kelev nu met muziek te maken? Wel dat verhaal komt nu.

Mijn zus musiceert, met een korte onderbreking, al pakweg veertig jaar. Op de foto zijn mijn grote zus en ik samen aan het oefenen.


Mijn zus speelt de eerste partij en ze is een goede muzikant. Als meisje speelde ze tijdens een muziekuitvoering "De Heilige Stad"
Dit lied is overigens één van mijn lievelingsliederen, deze versie van "De Heilige Stad" zing ik regelmatig mee.


Mijn zus speelt bij muziekvereniging De Bazuin uit Wetering. Onderstaande foto is ongeveer 36 jaar geleden gemaakt. Misschien dat jullie mij ook nog terug kunnen vinden op de foto, ik was toen 14 jaar.
De Bazuin is vandaag (zaterdag) naar een muziekconcours in Zutphen, voor hen een spannende dag. Voor dit concours is er maandenlang hard geoefend en zo ook door mijn zus.


Als mijn zus zit te werken in haar kantoor dan draait ze steevast muziek van allerlei genre. Kelev vindt dat prima. Ze oefent ook haar muziekstukken in dat kantoortje. Houdt Kelev daar ook van? Het filmpje laat het zien.


De deur van het kantoor staat open, dus Kelev kan kiezen waar hij wil zijn. Hij zoekt zijn heil dan ook snel bij zijn baasjes op de bank, in de huiskamer. Net als de rest van de gezinsleden is Kelev niet gecharmeerd van deze live muziek. ;-)


Kelev is altijd in voor een goed gesprek. Als ik vaker thuis zou zijn dan zou ik wel net zo'n gezellig en lief hondje als Kelev willen hebben.

Jonen

Donderdag 20 November 2014 om 22:20

Al wandelend richting Jonen vertel ik jullie iets over dit landschap.

Het kraggenlandschap is het meest karakteristieke landschap van Noordwest Overijssel. Het kenmerkt zich door een grote variatie van water en land. Na de veenafgravingen trad er in de trekgaten (petgaten) een verlandingsproces op, waarbij verschillende verlandingsstadia elkaar opvolgden. In dit proces worden de volgende stadia onderscheiden: open water, jong verlandingsgebied, moeras, rietland, grasland, veenheid, struweel en moerasbos.


Ieder stadium heeft zijn eigen vegetatie. In het eerste stadium groeien er allerlei waterplanten waaronder de krabbescheer. Na verloop van tijd komen er planten als lisdodde en riet. Geleidelijk vormen zich dan "kraggen", dat zijn dikke pakketten van wortels en plantenresten die op het water drijven. De kraggen zijn alleen door wortels met de boden van de veenplas verbonden.


De kragge, kan zolang de verlanding ongestoord doorgaat, wel een meter dik worden ten gunste van grassen en heide. Al snel komen er struiken en bomen zoals els, berk, wilg en gagel. In het laatste stadium is de kragge zo dik dat de gronden weer beloopbaar zijn en gebruikt worden als hooiland.


In de natuurgebieden De Wieden en De Weerribben zijn al deze verlandingsstadia aanwezig. Bij een natuurlijk verloop verdwijnt echter op den duur de diverstieit van het kraggenlandschap en zou het gebied veranderen in één groot moerasbos. Natuurmonumenten en Staatbosbeheer voeren een beheer uit waardoor de diversiteit in stand wordt gehouden. Hier zijn belangen van de natuur, de recreant en de rietteler het best mee gediend.


Inmiddels zijn we aangekomen in Jonen. Jonen was vroeger een overslagplaats voor turfschippers. In de zestiende en zeventiende eeuw was de Walengracht een belangrijke verbinding naar de zeehaven in Blokzijl en Zwartsluis. In het verleden, na de vervening, hadden de Jonegers kleine melkveebedrijven. De neveninkomsten kwamen uit visserij en rietteelt. Nu telt het gehucht acht woningen. Het merendeel wordt bewoond als tweede woning.


Het kan zijn dat de naam "Jonen" afkomstig is van de Franciscaner monnik Jona, die zich hier samen met zijn vrouw Marcella vestigde. Ook kan het gehucht zijn naam danken aan het begrip "Joon". Dat was een drijvend tonnetje met een vlag erop, het gaf aan waar de visnetten lagen. Men weet niet welke uitleg de juiste is.


Als fietser moet je bij de flauwe bocht al wel gaan remmen, want anders fiets je zo het water in.


Als je aan de waterkant staat kun je alleen maar vooruit en achteruit kijken, het zicht op zij, op de tuinen wordt belemmerd door dichte begroeiing. Het pontje lag zoals gebruikelijk te wachten aan de overkant en de pontbaas zat zijn tijd te doden in een prachtig rietgedekt onderkomen. Het pontje verzorgt de oversteek over de druk bevaren Walengracht. Deze oversteek is de verbinding tussen Dwarsgracht en Blokzijl. De bewoners van Jonen parkeren hun auto aan de overkant en steken met de pont of met hun eigen boot de Walengracht over.


Zonder dat ik de bel gebruikte had de pontbaas in de gaten dat er klandizie voor hem was.


Ik was zijn enige passagier en ik vroeg hem of ik wel een keer heen en weer mocht. Dat vond hij geen probleem. De overtocht, enkele reis kost 1,10 euro. En wat kostte een retourtje voor mij?


Tijdens de korte overtocht ben ik een stukje wijzer geworden, door belangstellende vragen te stellen aan de pontbaas. Onderwijl maakte ik een foto richting het zuiden...


...en een foto richting het noorden.


Nadat hij mij weer keurig aan de kant van de Dwarsgracht had afgeleverd spoedde de hij zich naar de overkant, alwaar twee fietsers stonden te wachten. De televisie en computer met internetverbinding moesten nog even op hem wachten.


Ik heb in mijn leven tientallen keren gevaren door de Walengracht en heb daar vele malen geschaatst, maar ik was nu pas voor de tweede keer met het pontje overgevaren.

Verhuizen over water

Woensdag 19 November 2014 om 20:27

Vanaf Dwarsgracht vervolgde ik mijn weg richting Jonen, achter de snelle postbode aan.


Vanaf het stalletje liep ik over de Jonenweg naar het westen. Jonen is alleen te voet, per fiets op per boot te bereiken. Vanaf Dwarsgracht is het pakweg 2 kilometer lopen naar Jonen.


Als je gaat verhuizen naar Jonen worden je spullen per boot naar Jonen gebracht. Onderweg kwam ik de verhuizers tegen. Ik zag echter een vreemd tafereel, in plaats van dat ze de aanhangmotor gebruikten, waren ze aan het "punteren" met een lange balk.


Het bleek dat ze zonder benzine zaten. Gelukkig was de redding nabij, een man op een fiets bracht een volle jerrycan met benzine.


Ik heb wel even mondiaal ingezoomd op hun logo, ook erkende verhuizers moeten zorgen dat ze voldoende benzine bij zich hebben.


Gelukkig konden ze op motorkracht hun vaart vervolgen.


Met de lege dozen koersten ze naar Dwarsgracht,


want daar stond de verhuiswagen met huisraad.


Ik wandelde verder naar Jonen...

Dwarsgracht

Maandag 17 November 2014 om 17:53

Een tijdje geleden maakte ik op een mooie najaarsdag een wandeling in Dwarsgracht, op de Dwarsgracht of over de Dwarsgracht. "Wat zou eigenlijk de juiste omschrijving zijn?", vroeg ik me af, tijdens het schrijven van deze tekst. Ik parkeerde mijn auto op de parkeerplaats van café, restaurant "De otterskooi". Eigenlijk heb je ook geen andere keuze, want de weg eindigt hier voor de auto...
In plaats van dagjesmensen werd het terras nu ingenomen door bossen riet. Een gedeelte van het dak van het restaurant werd opnieuw gedekt.


Dwarsgracht is een kern in de gemeente Steenwijkerland en ligt 3 kilometer ten westen van Giethoorn. Het dorp heeft lintbebouwing langs de gracht en telt circa 150 inwoners. De naam van de plaats is ontleend aan het feit dat de gracht waaraan het plaatsje zijn naam dankt, dwars op zowel de Jan Hozengracht, Cornelisgracht, Bouwersgracht en de Thijssengracht ligt. De plaats is voor 1800 gesticht ten tijde van de turfwinning in het gebied vanuit de plaats Giethoorn. Klik hier voor een kaartje in Google Maps.




Op Dwarsgracht vind je veel en grote hortensia struiken.


De mensen aan de rechterkant van het water hebben een weg achter hun huis. De mensen die aan de linkerkant van het water wonen moeten alles te voet, per fiets of per boot vervoeren.




Dit vind ik nu zo gastvrij gebaar, de stoeltjes staan al klaar. Uiteraard heb ik even op een stoeltje gezeten. Met de nadruk op éven.


Het was heerlijk rustig op de Dwarsgracht. Al genietend, fotograferend wandelde ik verder.


De huizen op de Dwarsgracht staan soms in schril contrast. Op onderstaande foto staat, denk ik, het oudste huisje van de Dwarsgracht.


... en dit huisje staat er tegenover mét een leuk bootje ervoor.


Ik kwam aan bij een bronzen beeld: "De Baggeraar". Dit beeld is gemaakt door Janno Petter, een beeldend kunstenaar die woonde op de Dwarsgracht. Janno is in 2010 overleden. De familie van Janno heeft zijn werk tentoongesteld in het museum achter de boerderij. Deze boerderij staat vlak bij dit beeld.


Nadat ik de brug was overgestoken kwam ik aan bij een, in het oog springend, stalletje. Het stalletje staat vol met gezellig uitziende en nuttige producten. In het stalletje ligt een papier met daarop de volgende tekst.
Noabers van Zudert
Toen Gerrit Petter rond de eeuwwisseling stopte met zijn boerenbedrijf In Dwarsgracht Zuid dreigde de omgeving te verruigen aangezien die niet meer gemaaid en begrazen werd. Toen we ons realiseerden dat we na verloop van tijd in moerasbos (broekbos) zouden leven hebben we besloten daar zelf wat aan te gaan doen. Met medewerking van enkele beroepskrachten die voor ons konden maaien en door zelf de handen uit de mouwen te steken bij het hooien, het sloten schonen en houtbosjes kappen, is het ons gelukt het cultuurlandschap in ere te herstellen


Om de kosten voor het laten maaien te dekken maken we diverse producten die we hier te koop aanbieden. De diverse jam's en chutney's zijn gemaakt van zuiver biologische producten voor het grootste gedeelte van de Dwarsgracht. Het vruchtgehalte is meer dan 70 % en de rest is (gelei) suiker. Dus zonder toevoeging van smaak- en kleurstoffen of andere conserveringsmiddelen.


Gewapend met een potje cranberry jam in mijn rugtas wandelde ik verder, maar daarover een volgende keer.

Een goudkleurige Eese

Zaterdag 15 November 2014 om 17:55

Nu geef ik jullie eerst het antwoord op de vraag uit het vorig logje. In de regel worden de tegenover elkaar staande bomen, over de gehele lengte, op gelijke afstand geplant. Als je dan aan het begin van de laan staat en je kijkt naar de horizon dan lopen de lijnen naar elkaar toe. Dat zijn de diagonale lijnen, zoals je mooi kunt zien op deze foto.


Bij het verhaal uit mijn vorig logje zijn de tegenover elkaar staande coniferen niet op gelijke afstand geplant, de afstand is ieder keer wat groter gemaakt. In plaats van dat de lijnen aan de horizon naar elkaar toelopen, blijven ze visueel evenwijdig. Op dit kaartje kun je enigszins zien dat de afstand tussen de coniferen in Drenthe groter is dan in Overijssel.

Op deze site staat er een stukje over geschreven: "Een uniek historisch boselement is de zogenaamde "Franse laan" of "Coniferenlaan". Deze 330 meter lange laan bestaat uit twee rijen coniferen, aangeplant in 1932. De bijzonderheid daarbij is dat de laan aan het begin heel smal is en aan het einde veel breder is. Daarmee wordt het optische effect, dat de laan naar de horizon steeds smaller wordt , teniet gedaan.
Ik heb me laten vertellen dat er een reden voor is dat deze laan op deze manier is beplant. Aan de smalle kant van de laan zou vroeger een huis hebben gestaan. Vanaf die plek kon de opzichter de arbeiders, die op het land achter de laan werkten, beter in de gaten houden.


Omdat de coniferen eigenlijk te hoog zijn geworden, viel het nog niet mee om met foto's het verhaal duidelijk te krijgen. Dat bleek ook wel uit de reacties van medebloggers.

Vanuit het dichtbegroeide dennenbos kwam ik op een open plek. Eigenlijk ben ik niet echt een bosmens, ik kijk liever van mij af en houd daarom van vergezichten en van water.


Toen ik daar op het zandpad liep kwam er achter mij een man aanfietsen, op een gewone fiets. "Waarom fietst een man op een gewone fiets op een zandpad?" vroeg ik me af. Automatisch bekroop mij een "Op mijn hoede" gevoel. Tenslotte ben ik wel een vrouw die kilometers ver verwijderd was van de bewoonde wereld.


Op de plek waar ik naartoe liep stapte de man van de fiets. Ik taxeerde zijn postuur, lengte en zijn non-verbale houding. De man had een vergelijkbare lengte (dus klein) als us Epke en dat stelde mij gerust. Ik zou hem de baas kunnen.


"Maar stel je eens voor dat deze man net zulke spierbundels als Epke verstopt heeft onder zijn winterjas? Tsja dan had ik geen schijn van kans".


Nu een vraag aan mijn vrouwelijke medebloggers: "Kennen jullie dit gevoel, een beetje angst, terwijl je alleen in de natuur aan het wandelen bent?"


Inmiddels was ik aangekomen op de plek waar de man zijn fiets tegen de boom had gezet. De man zelf stond een eindje verder de omgeving af te speuren. We keken elkaar aan, in een paar seconden taxeerden we elkaar, vervolgens groetten we elkaar vriendelijk. En samen kwamen we tot de conclusie dat ... het weer prachtig was, de omgeving prachtig en dat het najaar best een mooi jaargetijde kan zijn om te fotograferen. We hadden dus een gezamenlijke hobby ... de fotografie.


De man leek me net zo vriendelijk als onze gouden Epke. En van Epke kan ik het weten want ik tref hem met enige regelmaat.


Toen ik na de mooie wandeling weer terugkwam bij de auto zakte de zon al snel richting de horizon. De bosrand werd door de zonnestralen van de ondergaande zon in een gouden gloed gehuld.


Onderweg naar huis zette ik de auto nog één keer in de berm voor een laatste foto op die prachtige najaarsdag.