Home

Laatste logjes

Birdy, de koningsparkiet
Kikkers en kikkerdril
Een gebroken wereld
Avondzon
Onvoorwaardelijke liefde,…
De Heer is waarlijk opges…
Grote en kleine handen

Laatste reacties

Hanny: Heel gezellig om zo'n keu…
Jetske: @Klaproos, dat is ook wat…
Jetske: @Aargh, dat idee is ook b…
klaproos: wat een knap kleurig d…
aargh: Misschien kreeg de vorige…
Henk Jonkvorst: wat een mooi stukje kring…
PeterDM: Het is altijd wel geniete…
boomkruiper: Ha ha een pot vol kikkerd…
boomkruiper: Ach wat een samenklonteri…
willy: prachtige foto van die ki…

Categorieën

Bloemen, planten en bomen
Dieren
Diversen
Druppels
Gezin en familie
Het weer
Insecten
Koken en eten
Landschap en natuur
Macro-opnames
Onze tuin
Portret
Steden en dorpen
Vakantie
Vogels
Vroeger

Archieven

Apr 2015
Mrt 2015
Feb 2015
Jan 2015
Dec 2014
Nov 2014
Okt 2014
Sep 2014
Aug 2014
Jul 2014
Jun 2014
Mei 2014
Apr 2014
Mrt 2014
Feb 2014
Jan 2014
Dec 2013
Nov 2013
Okt 2013
Sep 2013
Aug 2013
Jul 2013
Jun 2013
Mei 2013
Apr 2013
Mrt 2013
Feb 2013
Jan 2013
Dec 2012
Nov 2012
Okt 2012
Sep 2012
Aug 2012
Jul 2012
Jun 2012
Mei 2012
Apr 2012
Mrt 2012
Feb 2012
Jan 2012
Dec 2011
Nov 2011
Okt 2011
Sep 2011
Aug 2011
Jul 2011
Jun 2011
Mei 2011
Apr 2011
Mrt 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010
Nov 2010
Okt 2010
Sep 2010
Aug 2010
Jul 2010
Jun 2010
Mei 2010
Apr 2010
Mrt 2010
Feb 2010
Jan 2010
Dec 2009
Nov 2009
Okt 2009
Sep 2009
Aug 2009
Jul 2009
Jun 2009
Mei 2009
Apr 2009
Mrt 2009
Feb 2009
Jan 2009
Dec 2008
Nov 2008
Okt 2008
Sep 2008
Aug 2008

Jetske Fotografie


Klik op de foto voor meer informatie.

Mailen?

Klik hier om een mail te versturen.

Rss etc.

Powered by Pivot - 1.40.6: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 
XML: Atom Feed 

Birdy, de koningsparkiet

Vrijdag 17 April 2015 om 20:57

Op 3 februari schreef ik op mijn weblog over een papegaai die we hebben gevangen in de voortuin. We hebben allerlei stappen ondernomen om te acherhalen of iemand een papegaai miste, zonder resultaat. Een kenner kwam bij ons op bezoek en vertelde ons dat het geen papegaai is maar een koningsparkiet. We hebben via Marktplaats een grote kooi gekocht en hebben de parkiet een tijdje in de woonkamer gehad. Het prachtige beestje piepte echter bij zonsopkomst en zonsondergang zo hard dat horen en zien je verging. De parkiet is om die reden verplaatst naar de garage. Op die plaats krijgt hij toch voldoende aandacht en mag hij naar hartelust piepen.


We hebbben meerdere malen overwogen om de parkiet te verkopen, maar tot dusver hebben we dat niet gedaan. Met name onze kinderen zijn gehecht aan onze koningsparkiet en hebben het beestje de naam: "Birdy" gegeven. Ze verwennen Birdy regelmatig met wat lekkers.


Bij mooi weer staat Birdy buiten in het zonnetje naast de vijver. Onze dochter vindt het gezellig dat ze niet alleen buiten zit als ze buiten zit te studeren.


Op zulke momenten waait er wel eens een veertje in de vijver.


Het is wel een aandoenlijk gezicht als Birdy iets te eten krijgt en het voedsel netjes in zijn pootje neemt om het op te eten.


Mijn eega gebruikt in de keuken regelmatig verse basilicum, o.a. om zelf pesto te maken. Ook Birdy is gek op basilicum, kijk maar even naar dit filmpje. Bij dit filmpje staat hij op de oprit, omdat hij vanwege de straffe westenwind niet naast de vijver, in de achtertuin kon staan.

Kikkers en kikkerdril

Woensdag 15 April 2015 om 22:08

Dit jaar hebben we weer een kikkerpaartje in onze vijver. Een paar dagen geleden maakte ik daarvan een geluidsopname. Op het filmpje is het mannetje te horen en even later roept het vrouwtje terug. Omdat het vrouwtje aan de andere kant van de vijver zat is dat op het filmpje minder goed te horen. Aan het begin van het filmpje komt eerst een vlucht scholeksters overvliegen. Als die zijn verstomd begint een winterkoninkje aan een prachtig lied en tussendoor klinkt de bas van de kikker.



In de regel laten de kikkers zich niet eenvoudig vastleggen. Als ik dichterbij kwam met mijn camera doken ze onder water. Eén keer had ik geluk.




Een dag later hadden we kikkerdril in onze vijver.


Ingezoomd met de macrolens lijken het net oogbollen.


Nu hebben we in onze vijver echter rovers rondzwemmen, namelijk koikarpers. De koikarpers kennen geen verschil tussen visvoer en kikkerdril.


Deze koikarper bijvoorbeeld, is voornemens om de luchtbel mét fotograaf op te eten.


Om die redenen hebben we de kikkerdril veiliggesteld.


Voorjaar, nieuw leven. Heerlijk.

Een gebroken wereld

Maandag 13 April 2015 om 12:59

Toen ik dit logje had gepubliceerd, schreef Hendrika in haar reactie: " Helaas wordt niet iedereen in een warm nest geboren, en wat te denken van de vele gebroken gezinnen: de kinderen zijn hun basis kwijt en zijn vaak de dupe van conflicten tussen de ouders..." Dat logje was een positieve benadering door een nieuw en gezond leven in een warm nest. Maar het kan ook zo anders lopen in het leven. Het lijkt me goed om ook de keerzijde te belichten. Voor dit onderwerp ben ik op een regenachtige middag naar de begraafplaats gereden.


Ik neem jullie in onderstaande serie mee naar een speciaal stukje op de begraafplaats, namelijk naar de kinderhoek...


We leven in een gebroken wereld, een wereld waar onvoorwaardelijke liefde en naastenliefde vaak ver is te zoeken. Wij mensen maken er vaak een zootje van, in het klein door onze naasten te kwetsen of in het groot door massavernietiging.


Er is zoveel ellende in de wereld, oorlog, honger, pijn, ziekte en een bijna niet te dragen leed.


Een rivier vol met tranen.


En als het in deze ellende de dood van kinderen betreft dan raakt dat ons tot in het diepst van ons hart. Kinderen zijn kwetsbaar, die een lang leven voor zich horen te hebben. Kinderen horen niet dood te gaan.


Een groot verdriet is er bij een man en vrouw die zo graag een kindje willen krijgen. De moederschoot blijft leeg. Terwijl zij moeten toekijken hoe andere ouders hun kindje koesteren ziten zij met lege handen. Er zal nooit een kind pappa en mamma tegen ze zeggen. Er zal nooit een kind opa en oma tegen ze zeggen.


Het kindje dat niet gewenst is en dat al voelt in de baarmoeder.


Het kindje dat wordt geboren bij ouders die de verantwoordelijkheid niet kunnen dragen.


Niet volgroeid
nog in de knop, gebroken
het kindje kwam koud ter wereld
het huilde niet.


Het gezonde voldragen kindje dat het niet redde door een complicatie bij de bevalling.


Het kindje dat ziek werd, ernstig ziek.


Het kindje dat plotseling werd weggerukt, door een ongeval... tijdens het spelen.


Voordat je tegen rouwende ouders zegt dat zij dankbaar moeten zijn voor de kinderen die ze nog "over" hebben, moet je eerst maar eens bedenken wie van jouw kinderen jij zou kunnen missen.
Auteur, onbekend. Bron, Pinterest.


Ouders wandelen altijd met het kindje dat er niet meer is.


Onze lieve ouders hebben twee kinderen verloren. Mijn moeder zei altijd: "Het is net alsof er een stuk van mij is geamputeerd".


De tijd verstrijkt, de tijd wordt dan een vriend. "De tijd heelt alle wonden", zegt men.


Ja, de wonden zijn geheeld, maar de littekens blijven. Levenslang.


Familie en vrienden praten nog maar zelden over het overleden kindje.


Je wordt als ouders bang, bang dat anderen jouw kind helemaal gaan vergeten. Juist voor jou blijft het kindje zo'n belangrijke plaats innemen. Die speciale plaats in het hart.


De wekelijkse gang naar het grafje vervaagt.


Op de verjaardag werd er een roos neergelegd. Bij welk graf? De wind bracht de roos naar het volgende graf.


Het kerststukje wat er met Pasen nog stond, blijft misschien staan tot aan de volgende kerst.


We weten het in theorie, we krijgen het kind van onze Vader in bruikleen. Woorden liggen echter mijlenver van het gevoel. Wat we eenmaal hebben willen we houden en niet vroegtijdig verliezen.


De woorden: "De Heere nam tot zich" zijn prima woorden voor op een grafsteen van een tachtigjarige. Het is niet zo dat de Heere er genoegen in schept om kinderen tot zich te nemen. De dood is menselijk en is door onze Vader niet bedoeld. We weten ons wel getroost dat de kinderen bij Hem zijn.


De mens schreit en onze Vader schreit met ons mee.


Het overlijden van mijn broer en zusje liep als een rode draad door mijn leven. "Waarom zijn Jan en Gera overleden", vroeg ik dan aan mijn moeder. Mijn moeder antwoordde dan: "Het waarom zullen we nooit weten. Wat we wel weten dat Jan en Gera nu bij Jezus zijn en daar hebben ze het goed". Het was een troost voor mij en voor haarzelf. Een troost die ons bracht over bergen en door dalen.


Het geloof geeft geen antwoorden, het geeft wel hoop!


Ik heb getracht een passende foto bij mijn tekst te zoeken. Ik ken echter niet het verhaal achter de woorden op de stenen en de ornamenten, dat kan betekenen dat mijn tekst niet past bij de foto...

Avondzon

Donderdag 09 April 2015 om 21:18

We hebben het geluk dat we vanuit onze achtertuin, in deze tijd van het jaar, vrij zicht hebben op de ondergaande zon. Op eerste paasdag genoten we samen met onze lieve vrienden van een mooie zonsondergang in onze tuin.


Vandaag was het heerlijk weer, zo hoorde ik van onze dochter, die vandaag in onze tuin aan de studie was voor haar toets geneeskunde. Na haar studie bereidde ze voor het hele gezin een heerlijke maaltijd, zodat wij als ouders na een lange dag werkdag zo konden aanschuiven aan de dis onder de veranda. Wat is het heerlijk dat de dagen weer lengen en de temperatuur weer hoger is, zodat we ook na een werkdag nog kunnen genieten van het buiten zijn.


Als toetje genoot ik vanavond van een mooie avondzon. Bovenstaande foto's maakte ik met de spiegelreflex met objectief met beperkte zoom. Onderstaande foto maakte ik met de Sony waarbij ik flink kon inzoomen.


Morgen lijkt het heel mooi weer te worden en daarbij zijn we allebei vrij. We hebben ons voorgenomen om de hele dag buiten te zijn. Eindelijk weer een flinke portie vitamine D opdoen.

Onvoorwaardelijke liefde, voor altijd verbonden...

Maandag 06 April 2015 om 22:12

Onlangs las ik het boek, "Op de schouders van ouders", geschreven door Hans Groeneboer. Je bent voor altijd verbonden met je ouders, maar de auteur stelt dat dit wel in vrijheid verbonden en niet gebonden moet zijn. Ik heb een aantal passages eruit gepikt en hieronder geplaatst. De foto's zijn van Klaas en zijn liefdevolle moeder. Onvoorwaardelijke liefde!


We worden geboren in verbondenheid en volledige afhankelijkheid. De baby is afhankelijk van de zorg en aandacht van zijn ouders. Als de ouders niet voor hun baby zorgen, gaat het kind dood. De gevende zorg van de ouders is bepalend voor de groei van de baby. Iedere dag is een dag van groei en onwikkeling. In dit proces is het vanaf de eerste dag een spel van afbakenen en verbinden.


De baby protesteert al bij de geboorte als hij of zij niet meer 24 uur per dag, zeven dagen per week in de buik van de moeder kan verblijven. Het kind moet leren, dat de moeder niet meer continu beschikbaar is. Dat is geen gemakkelijk proces. De verbondenheid met de moeder is groot en ook het gevoel van veiligheid van het kind naar de moeder en vader toe. Dit is een heel bijzondere band, die niemand in zijn of haar leven mag ontkennen. Kinderen zijn van jongs af aan trouw aan hun ouders. Deze trouw en loyaliteit zijn van groot belang om op te kunnen groeien en te onwikkelen.


Ieder mens wordt geboren in een familieverband en behoort daar intimiteit en veiligheid te vinden. Vader, moeder, oma's en opa's, tantes, ooms, neven en nichten, allemaal zijn ze betrokken bij de geboorte van een nieuw familielid. Gewenst of ongewenst, familie heb je! Deze familierelaties worden voor een belangrijk deel van het basisfundament in het leven van de nieuwe telg. Je zou zelfs kunnen stellen, dat hier de matrix gelegd wordt voor een groot deel van het gedrag en de gevoelens. Later in het leven zal op dit fundament verder gebouwd kunnen worden aan relaties ver buiten de familie.


Op de weg naar volwassenheid groeit het kind van volledige afhankelijkheid naar onafhankekelijkheid. Gelukkig gaat dit niet in één dag, maar doet de natuur hier gemiddeld twaalf tot vijftien jaar over. De eerste tien tot twaalf jaar zijn jaren waarin het kind zich identificeert met de ouders en het gezin.


Nadien komt er een nieuwe belangrijke fase. Het kind gaat zichzelf afbakenen en wil onafhankelijk worden van het ouderteam. Het wil als het ware namens zichzelf gaan leven. De behoefte aan autonomie neemt toe en ook de kracht om zichzelf af te kunnen bakenen. Het kind, verbonden met de ouders vanaf het eerste begin, heeft opnieuw de ouders nodig. Nu echter om hem te helpen om zichzelf af te mogen bakenen. Het kind heeft recht om zich af te bakenen en een eigen leven te gaan leven. De aanmoedigende ouder zal het kind helpen in dit proces. Het kind komt in de fase van het namens zichzelf leven, ook wel de fase van onafhankelijkheid genoemd.


Jongeren hebben in het proces naar autonomie hun ouderteam nodig. Ze hebben ouders nodig die hen aanmoedigen om zichzelf te zijn en een eigen mening te ontwikkelen. Een heel moeilijk proces voor ouders! Je hebt toch allemaal wel het idee dat je kind het gelukkigst wordt als hij of zij jouw pad maar volgt. Toch is het tegenovergestelde waar. Kinderen kunnen zeer ongelukkig worden door de weg van hun ouders te gaan, als die weg in strijd is met hun eigen eigenheid.


Natuurlijk zullen kinderen in veel zaken de weg van hun ouders volgen, maar wat heel belangrijk is, is dat ze deze weg in vrijheid mogen kiezen. Pas dan zal het een weg zijn die zij zich eigen kunnen maken. Niet omdat ze hierin gemanipuleerd, geïntimideerd of gedomineerd zijn door vaders en/of moeders die het niet aankonden om hun kinderen volwassen te zien worden. Volwassenheid is de vrucht van een autonoom geworden mens, die zich in vrijheid kan verbinden met anderen en zijn grenzen kan afbakenen.


We kunnen de verbondenheid zien in de verticatle loyaliteiten tussen ouderteams en hun kinderen en de kinderen die weer ouderteams worden. Dit is een prachtig werkend principe waarin we generaties lang het rechtvaardige erfgoed van onze families door kunnen geven. Loyaliteit is een wetmatigheid in relaties. het is de zuurstof in het leven en de kracht van de verbondenheid, die onverbrekelijk is in de verticale banden. De verticale loyaliteit is dus de verbondenheid, zorg en trouw tussen ouders en hun kinderen en de kinderen die ouderteams worden. Ouders, grootouders, overgrootouders, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn met elkaar verbonden. Het zijn de relaties die we niet zelf gekozen hebben, maar waar we uit voortkomen!


Ouderteams geven transgenerationeel aan de toekomst, dat wil zeggen dat ieder ouderteam investeert in de toekomst. Wat je je kinderen leert, kunnen zij weer doorgeven in de toekomst. Als een kind in het gezin waarin het opgroeit, leert om goed voor zichzelf te zorgen, zijn eigen mening te ontwikkelen en ook leert om zijn grenzen aan te geven, dan zal dat kind later in zijn leven dat ook goed kunnen in zijn werk, zijn huwelijk en in zijn eigen gezin. Het gezin van herkomst is de matrix van het leven. Daar leer het de basisivaardigheden die het nodig heeft voor de toekomst. Daar ligt het oefenterrein. Ouders leven het leven voor en zijn de basis van het vertrouwen. Ouders zijn betrouwbaar, als ze het belang van het kind onder ogen kunnen zien en kunnen investeren in het leven van hun kinderen.


We mogen er als gezinnen best voor uitkomen, dat het gezond is om ruzie te maken in gezinnen. Kinderen hebben recht op strijd. Ze hebben recht op conflicten. Door deze conflicten leren ze juist, dat hun ouderes hen onvoorwaardelijk liefhebben. Ook als ze dingen doen die de ouders zelf niet zouden doen of als ze door een crisis in hun leven gaan, de ouder-kindrelatie komt niet op het spel te staan! Dat is een zekerheid, die er altijd zal blijven, ook al doe je niet wat je ouders graag zouden willen. En ouders? Dat zijn gewone mensen, die onvolmaakt zijn, die ook wel eens ruziemaken, die het niet altijd met elkaar eens zijn en soms ook hun onvermogen laten zien. Dat is pas veilig, als je kunt zien dat je ouders ook niet perfect zijn en toch in het leven kunnen staan. Als je ouders hebt, die na het ruziemaken gewoon weer "Sorry" tegen elkaar en tegen de kinderen kunnen zeggen.


Het is nog maar kortgeleden dat de navelstreng tussen Klaas en zijn moeder is doorgeknipt. De verbondenheid van deze navelstreng zal echter altijd blijven bestaan.